భగవాన్ స్మృతులు | చలం - 6 | 'తిట్టేవారు. ధిక్కరించేవారు. నువ్వెంత అని ప్రశ్నించేవారు. . .'

Tuesday, June 30, 2009
వారిని దర్శించడానికి వచ్చేవారు కూడా వారిని చూడగానే అనేక విధాల reactions చూపేవారు. ధ్యానంలో పడేవారు. indifferentగా లేచిపోయేవారు. నవ్వేవారు పాపులమని ఏడ్చేవారు. అరచేవారు. హిస్టీరియాలోకి పోయేవారు. వెనక్కు విరుచుకుపడేవారు. స్తుతించేవారు. శ్లోకాలు చదివేవారు. అశుకవిత్వంలోకి break అయేవారు. ఆయన్ని కౌగలించుకోవాలని ఆయన వేపు పరిగెత్తేవారు. ఒకటే అంతులేని నమస్కారాలు పెట్టేవారు. ఆయన పాదాలు అద్దుకోవాలనుకునేవారు. తిట్టేవారు. ధిక్కరించేవారు. నువ్వెంత అని ప్రశ్నించేవారు. పాడేవారు. సోఫా దిగి, లోకాన్నుద్దరించమనేవారు. మూర్చలు పోయేవారు. ఒళ్ళు తెలియక తన్నుకునేవారు.

ఆశ్రమం వారు భోజనం పెట్టము పొమ్మంటే, ఒక్కొక్కరే సరాసరి భగవాన్ దగరికి వచ్చి భోజనం పెట్టించమని అడిగేవారు. భగవాన్ కొందరితో అసలు మాట్లాడరు. కొందరితో 'నాకు వీళ్ళు పెడుతుంటే తింటున్నాను. వీళ్ళు పొమ్మంటే నేనూ పోవాలి. నాకేం అధికారముంది?' అని వూరుకునేవారు. ఇంకొకరు అడిగితే, దగ్గర వున వాళ్ళని పిలిచి అన్నం పెట్టించమని పంపేవారు. ఒక్కొక్కరిని పిలిచి 'భోజనం చేశావా? వెళ్ళి చెయ్యి ' అనేవారు.

ఆశ్రమానికి డబ్బు కూడిన మొదటి రోజుల్లో, ముందు వాకిట్లో కాచుకొని వున్న బీదలకి, ఆవులకి, తక్కిన ప్రాణులకు భోజనం పెడితే కాని భగవాన్ భోజనానికి లేచేవారు కారు. ఆశ్రమంవారు బీదలకి వేరే పల్చని సాంబారు వొండితే, వారితో పోట్లాడి, తానా పల్చని సాంబారు వేసుకుని, వారికి మంచి సాంబారు పోయించేవారు. తను తినే ఇడ్లీలు ఆవులకు పెట్టించేవారు. ఆశ్రమం వారికి ఆ పనులు చాలా కష్టంగా వుండి, యెట్లాగన్నా ఆయన కన్ను కప్పాలని చూసేవారు. విసుగు పుట్టి ఆయన ఆ విషయమై కల్పించుకోవడం మానేశారు. తన భక్తులకి భిన్నంగా తనకేమి అధికంగా పెట్టినా ఉగ్రులయేవారు. తనకి జబ్బుగా వున్నా తనకి తెచ్చిన పళ్ళు పలు అందరికీ పంచాల్సిందే. ఆ విధంగా తనకు ప్రత్యేకత చూపించినందుకు కోపించి - కాఫీ - పాలు మానేశారు భగవాన్ , చాలాకాలం.

భగవాన్ కి ఎప్పుడూ ఏదో జబ్బు చేస్తూనే వుండేది. మందులిప్పించ చూసేవారు. ఎప్పుడూ భగవాన్ మందులు వద్దనేవారు. కాని, వొత్తిడి చేస్తే మీ ఇష్టం కానిమ్మనేవారు. తరువాత ఏ మందులు యెంతకాలం పోసినా మింగేవారు. చివరిదశలో ఆయన దేహాన్ని అంతం చేసిన కురుపు లేచినపుడు ఏ మందూ, ఏ కోతా వద్దన్నారు. ఎట్లా వచ్చిందో అట్లానే పోతుందన్నారు. కాని, రెండుమూడేళ్ళు దానికోసం పోసిన మందల్లా తాగారు. కోసినకోతల్లా కోయించుకున్నారు.

ఏది ఏమైనా ఈ జ్ఞానులందరూ ప్రేమమయులు.
వారు ఏది చేసినా యెట్లా చేసినా అది వారినాశ్రయించినవారి పురోభివృధ్ధికే జరిగేది.

భగవాన్ స్మృతులు | చలం - 5 | ' స్థానం కోసం పోట్లాడుకునేవారు ఘరానా పెద్దలు . . .'

Monday, June 29, 2009
భగవాన్ యే ఆచారాలను పాటించేవారు కారు. తన దగ్గర చేరిన ఆచారవంతుల్ని, ఆ ఆచార బంధనాలనుంచి తప్పించాలని చాలా ప్రయత్నించారు. అంతటి గురువుని యెదురుగా పెట్టుకొని, ఆయన్ని సాక్షాత్ ఈశ్వరావతారమని స్తుతిస్తో - గర్వపడుతూనే, వారి దేవతార్చనలు, వ్రతాలు, మొత్తుబళ్ళు, తీర్థయాత్రలు సమస్తమూ చేస్తోనే వుండేవారు భక్తులు. భగవాన్ని అడిగితే, 'ఏదీ వొద్దు. నిశ్చలంగా కూర్చో. అదే ఉత్తమమైన యాత్ర. . . ' అంటో వారిస్తూ వున్నా పోతూనే వుండేవారు. ఆయన గొప్ప భక్తురాలు, ఎచ్చెమ్మ, ఒకసారి లక్ష తులసి పత్రి వ్రతం చేసి , అలా చేశానని భగవాన్ తో చెప్పుకుంది. 'ఆ చెట్టుని అన్నిసార్లు గిల్లడం కన్న, లక్షసార్లు నిన్ను నువ్వు గిల్లుకోకపోయినావా? ' అన్నారట.

తల్లి చచ్చిపోయిన ఉడత పిల్లని పెంచి, కిందపడి బీటలుపడ్డ పిచిక గుడ్డును తాను స్వయంగా జాగ్రత్తచేసి, పిల్ల ఐతే అందరికీ చూపి ఆనందించేవారు భగవాన్, కాని, ఆయనకి చాలా ఆత్మీయులని అందరూ అనుకునేవారు చచ్చిపోతే, 'అట్లాగా!' అని వూరుకొనేవారు.

పుస్తకాలు బైండువేస్తూ వుంటే, అలమారు చేస్తోవుంటే , ఆ చేసే వారిని విసిగించి, బలవంతం చేసి, పావు అంగుళంలో పదో వంతు కొలతలు కూడా సరిచేయించే వారు. వంటలూ అంతే. ఎట్లా వుండాలో, అన్నో details చెప్పి, చేయించి సరిగా చేస్తున్నారో లేదో లేచి వెళ్ళి చూస్తో వుండేవారు. మళ్ళీ యెంత విలువైనవి కనపడలేదన్నా, పాడైనా ఆయన వినిపించుకోనన్నా వింపించుకోరు.

ఆయన ముందే హాల్లో స్త్రీలను గడకర్రలు పెట్టి నెట్టేవారు సేవకులు. స్థానం కోసం పోట్లాడుకునేవారు ఘరానా పెద్దలు. భోజనం దగ్గర కూచున్న కొత్త వాళ్ళని బయటికి గెంటేవారు. అయినా అట్లా చూస్తో వుండేవారు భగవాన్. కాని, ఒక పిట్టకు, ఒక చెట్టుకు ఏ హాని కలిగినా జాగ్రత్తగా నయం చేసేవారు. హాని చేసేవారిని చూసి ఉగ్రులయేవారు. ఆశ్రమంలో ఏది జరుగుతున్నా ఏమి పట్టించుకోరనీ, అన్నిటికీ ఆయన అతీతులనీ అనిపించేది. ఇంకోప్పుడు ప్రతి చిన్న విషయమూ పట్టుకుని సాగదీస్తో వుంటే, ఆశ్చర్యం వేసేది.

ఎంత గొప్పతనం, ఐశ్వర్యం, అందం, అధికారం లోకంలో ఔన్నత్యం, ఆధ్యాత్మిక సాధన, తపస్సు, కీర్తి, లోకోపకారం, స్వార్థ రాహిత్యం ఆయన ముందు ఏ difference చెయ్యదు. తలెత్తి చూడరు. ఎవరన్నా introduce చేసినా పలుకరు. ఒకర్ని చూసి నిష్కారణంగా పలకరిస్తారు. నవ్వి ఆదరిస్తారు. వారినే మళ్ళీ indifferent గా చూస్తారు. ఒకరు యెంత silly ప్రశ్నలు వేసినా సావధానంగా జవాబు చెబుతారు. వాళ్ళ level కి వచ్చి, ఇంకొకరికి అసలు జవాబు చెప్పరు, ఒకటే ప్రశ్నయినా.

'ఇంకా లోకాలున్నాయా? జన్మలున్నాయా ?' అంటే
'ప్రశ్నించే వారెవరు ?' అంటారూ.

ఇంకొకరికి తక్కిన లోకాలసంగతి, చావు అంటే ఏమిటో - అంతా detailed గా explain చేస్తారు.

భగవాన్ స్మృతులు | చలం - 4 | ' ఒక్కొక్కసారి భగవాన్ పడిపోయేవారు కూడా . . .'

Saturday, June 27, 2009
భగవాన్ని పలకరించడమంటేనే యెంతో భయం. ఏ అధికారమూ, పరివారమూ లేని, బలంలేని ఆ వృధ్ధ స్వరూపం ముందు, గొప్ప పదవుల్లో, అధికారాలలో వుండేవారు, అతి గర్విష్టులు, సైన్యాధికారులు నమస్కరించడానికి వొణికిపోయేవారు. రోజుకి మూడు నాలుగుసార్లు, ఆశ్రమం నించి కొండమీదికి వెళ్ళేవారు భగవాన్. ఆయన ముందు నడుస్తో, వెనక కమండలం పట్టుకుని శిష్యుడూ, ఒక్కొక్క మెట్టే ఎక్కుతూ వుండేవారు. అప్పుడప్పుడు కొండను ఇటూ అటూ చూసి, వెనక్కి తిరిగి శిష్యుడికో చల్లగా మాట్లాడుతూ వుండేవారు. కింద నుంచున్న నా బోటివారు తదేక దృష్టితో ఆయన వంకే చూస్తో, నుంచునేవారు, వారు కనుమరుగయిందాకా, ఏమనిపించేదంటే - అట్లా ఒక్కొక్క మెట్టే యెక్కుతో కొండ చివరికి వెళ్ళి, అక్కడనించి అట్లా ఆకాశంలోకి మాయమై ఇంక తిరిగి రారేమోననిపించేది ప్రతీసారీ.

భగవాన్ చివరి రోజుల్లో కురుపు లేచి ఆపరేషన్లు అయి శరీరం బలహీనమైన తరువాత ఆయన సోఫా మీదనుంచి లేవడానికి చేసే ప్రయత్నం చూస్తే చుట్టూ కూచున్నవారికి ఆ బాధ తను దేహాలలో పలుకుతున్నట్లుండేది. అట్లా బాధ పలకడానికే ఆయన ఆ నెప్పిని పోగొట్టుకునేవారు కారేమో! ఆయన పొందిన మహోన్నత స్థితీ, అనిర్వచనీయమైన ఆనందమూ, అవే కాదు, ఆయన శరీరానికి తటస్థించిన బాధలు కూడా యీ ప్రజల కోసమే గావును! కొన్ని ఏళ్ళు ఆయనకు మోకాళ్ళు నెప్పులు వుండేవి. ఎవరో ఒకరు పంపిన ముందు తైలాన్ని మర్ధన చేస్తోనే వున్నారు, పిసికేవారు.

సోఫామీదనించి లేస్తో భగవాన్ తన మోకాళ్ళని పిసుక్కునేవారు. ఎవరన్నా పిసకపోతే 'వుండవయ్యా! అంతపుణ్యమూ మీకేనా, ఈ మోకాళ్ళని పిసికి నన్ను కొంచెం పుణ్యం సంపాయించుకోనీ ' అనేవారు. ఆయన లేచి నుంచుని కర్రనానుకుని ఒక్కొక్క అడుగు వేస్తోవుంటే, భక్తుల్లో ప్రతివారి వూపిరి యెగిరిపోతూ వుండేది, ఆయన వేసే ప్రతి అడుగుకి.

ఆశ్రమాధికార్లు కట్టించిన కొత్త హాలు రాతి గుమ్మం దాటాడం, అతి ప్రయాస అయేది భగవాన్ కి. చూసేవారికి, చిన్న పిల్లలకి కూడా యెట్లనన్నా కూడా ఆయన్ని పట్టుకుని దాటించాలనిపించేది. కాని తమ భుజాల్ని వూతగా ఇవ్వాలని వెళ్ళే పరిచారకుల్ని విదిలించి పంపించేవారు భగవాన్.

ఒక్కొక్కసారి ఆయన పడిపోయేవారు కూడా. కాని సహాయం మాత్రం తీసుకునేవారు కాదు.

భగవాన్ స్మృతులు | చలం - 3 | 'చాలాసార్లు భగవాన్ మీదే ఆంక్షలూ...'

Friday, June 26, 2009

contd from here


ఆశ్రమంలో తనకి ఇష్టంలేని పని కాని, తను వొద్దన్న పనికాని జరుగుతూ వుంటే పిలిచి చీవాట్లు వేసేవారు. కాని, అప్పటి కి వినకపోతే మాట్లాడకుండా వూరు కొనేవారు. చాలాసార్లు భగవాన్ మీదే ఆంక్షలూ, ఆజ్ఞలూ పెట్టేవారు ఆశ్రమాధికార్లు. మధ్యాహ్నం 12 నుంచి 2 గంటలదాకా భగవాన్ని ఎవరూ చూడకూడదని నిర్ణయించి, భగవాన్ని, అడగకుండానే హాలు తలుపులు వేయించి వేశారు.



భగవాన్ 'ఇదేమిటి? ' అని అడిగితే, 'మీ ఆరోగ్యం కోసం ' అన్నారు. తలుపులు మ్య్యడానికి వీల్లేదనీ, 24 గంటలూ తలుపులు తెరిచి వుండాలనీ భగవాన్ అన్నా, వినిపించుకోలేదు అధికార్లు. అందుకని ఆయనే హాల్లోంచి బైటికి వొచ్చి కూచున్నారు. కాని, అప్పటికీ ఆశ్రమంవారు ఆయన మాటవినలేదు. ఒకటే బతిమాలారు. చివరికి అట్లాగే కానీ అని హాల్లోనే వుండిపోయినారు భగవాన్. అనేకమంది భగవాన్ కని ఫలహారాలు తెచ్చిపెట్టేవారు, వేళగాని వేళలకూడా ఆయనకి అని జీర్ణమవుతాయా, లేదా అనే ఆలోచన కూడా లేకుండా. చాలాసార్లు తిని బాధపడేవారు భగవాన్. ఒకరు యెంత తెచ్చిపెట్టినా తినేవారు. ఇంకోరు యెంతో భక్తితో విలువైన ఫలహారాలు పెట్టి తినమంటే- అటు తలతిప్పి కూడా చూసేవారు కారు. కొందరు ఆయన ముందు ఫలహారం పెట్టి, ఆయన పలక్కపోతే, అట్లానే చేతులు కట్టుకుని నించుని , నించుని , ఇంక గతిలేక వెళ్ళిపోయేవారు. ఒకరి చేతినుంచి ఇవాళ తిని ఇంకోసారి వాళ్ళు తెస్తే, వాళ్ళవంక చూడనే చూడరు. భగవాన్ demeanour ఎప్పటికప్పుడు మారేది.



ఆయన ఏ ఆనంద నిబిడీకృతమైన తేజోశూన్యంలోకో కిటికీలోంచి దిక్కుల అంచుల్ని దాటి చూస్తున్నప్పుడు, ఆయన ధ్యానముద్రలో కూచున్న సాక్షాత్ దక్షిణామూర్తి అనిపించేవారు. ఫోజులేని ఆ శాంభవీ ముద్ర యెంతో ఆర్టిస్టిక్ గా వుండేది! ఆ అందం నించి కళ్ళు తిప్పుకోలేక పోయేవాళ్ళం. కదలని సూర్యోదయాన్ని చూసినట్లుండేది. ఆయన ముఖంకాని , ఆయన దేహం కాని, మామూలుగా అందాలు అలవాటైనా నా కళ్ళకి అందంగా కనపడేవి కావు.



కాని, ఆయన నిశ్చలంగా, గంభీరంగా కూచున్నారా - (ఆయన దేహం అట్లాగే వుండేది ) కాని, మరి ఏమిటో యింత అందం, ఇంత లావణ్యం! అవేం కాదు, ఏదో మనకు అలవాటైన సౌందర్యాలకి art కూడా అందుకోలేనిదేదో ఆయన్ని వెలిగిస్తున్నట్టుండేది. ఒక్క కౌపీనం పెట్టుకున్న ఆయన , చక్రవర్తి దుకూలాలు కట్టుకుని, రాజలాంఛనాలతో, నవ రత్న సిమ్హాసనంపై కూచున్నట్లుగా వుండి దిగ్ర్భమ చెందేవాళ్ళం.



ఆ స్థితిలోనైనా సరే, ఎవరన్నా 'భగవాన్ ' అన్నారూ - ఎక్కడనించి దిగివొచ్చేదో ఆయనకి యీ లోకస్మృతి,

కాని సర్వాంతర్యామి అయిన ఆయన దృష్టి దిగిరావడమేముంది!

భగవాన్ స్మృతులు | చలం - 2 | భగవాన్ ఆయుష్షు కోసం గ్రహశాంతి, హోమాలు. . .'

Thursday, June 25, 2009


భగవాన్ జబ్బుగా వున్నప్పుడు ఆయన ఆయుష్షు కోసం గ్రహశాంతి, హోమాలు చేశారు. దాంట్లో వుండే Anomaly ఏమీ తోచలేదు, ఆయన ఆయుష్షు కోరేవారికి. ఆ హోమాలు , హారతులు, తీర్థం తీసుకున్నారాయన. తనకు జబ్బు చేస్తే మందు అవసరం లేదంటారు భగవాన్. కాని భక్తులు దిగాలుపడ్డా, మందు తీసుకోమని బతిమాలినా, 'సరే, తెండి ' అని, ఏ మందిచ్చినా అట్లా మింగుతూనే వుండేవారు. వొచ్చిన ప్రజలు సాష్టాంగపడి నమస్కరించేవారు. కాని, భగవాన్ తలతిప్పి కూడా చూసేవారు కారు. కాని, ఎందుకో ఎప్పుడో ఎక్కడో శూన్యంలోకి చూస్తున్నవారు కాస్తా, చప్పున తనకు నమస్కరించేవారి వంక చూసేవారు. ఒక్కొక్కరిని పలకరించేవారు కూడా , నవ్వేవారు. ఎన్నో కుశల ప్రశ్నలు వేసేవారు. దూరదేశాల నించి వొచ్చిన వారిని, పసిపిల్లలని, నడవలేని వృద్దుల్నీ ప్రత్యేకంగా చూసేవారు. అధికారులు, బిచ్చగాళ్ళు, ధనవంతులు, సన్యాసులు, భక్తులు, స్త్రీలు - ఎవ్వరూ దృష్టిని తీసుకోలేకపోయారు.

కొందరు ఎన్నో ప్రశ్నలతో వచ్చి, అడగడం ప్రారంభిస్తే ఎంతకీ పలికేవారు కారు. ఒకర్ని పిలిచి పలకరించి, ఎన్నో విషయాలు చెప్పేవారు. కొందరిని ఏ కారణం లేకుండా, తనని పలకరించగానే కసిరికొట్టేవారు. కొందరిని గట్టిగా తిట్టేవారు. హాస్యం పట్టించి, వెక్కిరించి, అందరూ నవ్వేటట్లు చేసేవారు. కొందరు భక్తులు ఆశ్రమం నుంచి వెళ్ళిపోయిన తరువాత భగవాన్ కలల్లో కనపడి రమ్మంటారు. లేదా, ఆ భక్తుడినే యెంతో నిలువలేని ఆతృత కలుగుతుంది. భగవాన్ని యెప్పుడు చూస్తానా అని, దూరాల నించి ఇబ్బందుల్లోనుంచి ఏదీ లక్ష్యం చేయక యెప్పుడు అంటూ వొస్తాడు ఆశ్రమానికి.

అతను వొచ్చేప్పతికి భగవాన్ తల రెండోవేపు తిరిగి వుంటుంది. అటు చూడరు, పలకరించరు, చిరునవ్వు నవ్వరు కొన్నిరోజులు. యీ లోపల యెందర్ని పలకరిస్తారో? ప్రేమగా పిలిచి, మాట్లాడి కుశల ప్రశ్నలు వేస్తారో!

కొందరు వుండేవారు. వారికి అందరిముందూ భగవాన్ తో మాట్లాడడం గొప్ప. అందరివంకా చూస్తో, కాయితాలో పుస్తకమో పట్టుకుని, ఏదో సందేహాన్ని కల్పించుకుని వెళ్ళీ భగవాన్ని పలకరించి మాట్లాడతారు - మధ్య మధ్య చుట్టూవున్న వారివంక గర్వంగా చూస్తో. యెంతో దూరం నించి వొచ్చి త్వరలో వెళ్ళవలసిన ఇంకోరు తమ సందేహాలతో రోజులకి రోజులు వుండిపోవలసిందే. యెవ్వరికేది అవసరమో, ఏది వారిని తనకి కట్టివేస్తుందో, ఏది వారి అహాన్ని అణుస్తుందో - ఆ విధంగా జరిగిపోయేది భగవాన్ ద్వారా.

భగవాన్ స్మృతులు | చలం - 1 | 'లోకంలో జరిగే అత్యాచారాలకీ, ఈశ్వరుడికీ సంబంధం..'

Tuesday, June 23, 2009


భగవాన్ జీవితంలో ఎన్నో విషయాలు అర్థంకావు - అయన మానవాతీతుడు. ఆయనలో కనపడే వైరుధ్యాలకి మానవుల్లో వెతికినట్లు కారణాలు వెతకటం కాని, విమర్శించడంగాని అజ్ఞానం , ఏ మనిషికి అవసరమైనట్టు ఆ విధంగా మాట్లాడేవారు, ఆచరించేవారు ఆయన. తన చుట్టూ ఆశ్రమంలో జరిగే వాటిలో ఆయనకి ఎంతసంబంధం వుందో చెప్పలేం. సంబంధం వుండనూ వుంది. ఉండనూ లేదు. లోకంలో జరిగే అత్యాచారాలకీ, ఈశ్వరుడికీ సంబంధం వున్నట్టా, లేనట్టా? ఆశ్రమాధికారులూ, ఆశ్రమవాసులూ తరచు ఆయనని అడక్కుండానే ఎన్నో చేసేవారు, భగవాన్ కి ఇష్టం కాదని తెలిసికూడా.

ఆ పనులు భగవాన్ కంటనో, చెవినో పడితేనే గాని, భగవాన్ వాటిని గమనించేవారుకారు. గమనించినప్పుడు ఒక్కొక్కసారి పిలిచి చీవాట్లు వేసే వారు. ఒక్కొక్కసారి యేమీ అనేవారు కారు. ఆశ్రమాధికారి (భగవాన్ తమ్ముడు - చిన్నస్వామి ) మాత్రం భగవాన్ కంటపడకుండా, నిరంతరం నేరస్థుడివలె ఇటూ అటూ తప్పుకు తిరిగేవాడు.

భగవాన్ని దర్శించవచ్చినవారు ఆశ్రమంలో జరిగే ఘోరాలు, అన్యాయాలు, పక్షపాతాలు, డబ్బుగుంజడాలు - ఇవి భగవాన్ తో చెపితే, 'మీరెందుకు వొచ్చారు? ఈ ఆశ్రమంలో జరిగే లోపాల్ని యెంచి సంస్కరించేందుకా అంత దూరం నుంచి వచ్చారు? మీ దేశంలో ఏమీ లేదా సంస్కరించేందుకు? మీరు వచ్చిన పని ఏదో అది చూసుకుని వెళ్ళరాదా?' అనేవారట. ఆశ్రమ ధనం దుర్వినియోగమవుతోందనీ, ధనార్జనే ముఖ్యంగా వుందనీ భగవాన్ తో అంటే, 'వాళ్ళు ధనం కోసం చేరారు, నీకూ ఆ ఆశ వుంటే వాళ్ళలో చేరి చూడు. భాగం పెడతారేమో?' అన్నారట.

తన పేర నెలనెలా వసూలవుతున్న ధనం యెట్లా వినియోగమౌతోందో భగవాన్ పట్టించుకోలేదు. తన పేర యాచించడం భగవాన్ కి యెన్నడూ ఇష్టం లేదు. లక్షలు ఖర్చు పెట్టి కట్టించిన ఆశ్రమాలయానికై యాచించకపోతే, గట్టిగా నిషేధించారు భగవాన్. కాని, విన్నదెవరు? అయినా, పూజలూ, ఊరేగింపులూ, ఉత్సవాలు - ఏవీ లక్ష్యం లేవు భగవాన్ కి. ముఖ్యంగా తనమీద పువ్వులు వెయ్యడం, తనముందు కొబ్బరికాయలు కొట్టడం, హారతులివ్వడం మొదలైనవి ఇష్టం లేదు. పుట్టిన జయంతి చేసినా, చేస్తున్నారు గనుక చూస్తూ కూచునేవారు - కూచోమంటే.

ఆయన దేవతా విగ్రహాల కిచ్చిన హారతి తెచ్చి యిస్తే అందరికి మల్లేనే కళ్ళ కద్దుకుని, విభూతి పెట్టుకునేవారు.

భగవాన్ కి ఆ రాత్రి భోజనం లేదు

Sunday, June 21, 2009
ఒకసారి చంద్ర గ్రహనం: సాయమ్రం 5:30 గంటలకే భోజనానికి గంట కొట్టారు, భోజనాలు గ్రహణానికి ముందే తినాలని, ఆ సంగతి ముందే భగవాన్ తో చెప్పలేదు. అందరూ వెళ్ళి కూచున్నారు, విస్తళ్ళముందు.

'ఆ గంట ఏమిటా?' అని అడిగారు భగవాన్.
'గ్రహణానికి ' అని చెప్పారు. విని 'అట్లాగా ' అని వూరుకున్నారు.
భగవాన్ భోజనానికి లేవలేదు. భోనజానికి పిలిస్తే వినిపించుకోలేదు.

చూసి చూసి ఎవరో ఇద్దరు ముగ్గురు తప్ప మిగిలినవారు భోజనం చెయ్యకుండానే లేచి వచ్చారు.భోజనానికి మామూలుగా గంటకొట్టే సమయానికి 7:30 కి భగవాన్ గడియారం వైపు చూశారు. కాని ఎవరూ మాట్లాడలేదు. వారిని ఎవరూ పిలవలేదు. గంట కొట్టలేదు. గ్రహణం అయిపోయింది. 9:30 కి భోజనానికి గంట కొట్టారు. భగవాన్ లేవలేదు. అందరూ వెళ్ళి భోజనం చేశారు.

భగవాన్ కి ఆ రాత్రి భోజనం లేదు , కొందరు మాత్రం 'భగవాన్ భోజనం చెయ్యలేదు ' అని కలవరపడ్డారు.

భగవాన్ ! ప్రపంచం క్లిష్ట సమయంలో ఉంది. దీనికి పరిష్కారం సూచించండి

రమణ మహర్షి ధ్యాన సంపత్తిని సముద్రాలు దాటించి మహర్షిని విశ్వర్షిగా మలిచిన తొలి పాశ్చాత్య భక్త వరేణ్యుడు పాల్ బ్రంటన్. పాల్ బ్రంటన్ ఇంగ్లండులో ప్రముఖ జర్నలిస్టు. మంచి రచయిత, సాహితీపరుడు. ఆంత్రోపాలజీ, మతం వంటి విషయాలపట్ల ఆసక్తి కలవాడు. చేస్తున్న ఉద్యోగం వదిలి 1930 లో భారతదేశం వచ్చాడు. భారతదేశంలోని యోగులు,మహర్షులపైన పరిశోధన చేయాలన్నది అతని సంకల్పం. భారతదేశం వేదభూమి, కర్మభూమి, తపోభూమి. ఇక్కడ అడుగడుగునా యోగులుంటారని, ఇది అంతా కీకారణ్యమని పాశ్చాత్యుల భావన.పాల్ బ్రంటన్ తన తత్వజిజ్ఞాసలో భాగంగా చాలా దేశాలు పర్యటించాడు. ఈజిఫ్టులో రహస్య స్థావరాలలో ఉండే మాంత్రికుల్ని, తాంత్రికుల్ని కలిశాడు. ముంబాయిలో మహమూద్ బే అనే సూఫీ యోగి ని కలిశాడు. నాసిక్ లో మెహర్ బాబాను, ఆయన గురువును దర్శించాడు. పూనేలో బాబాజాన్ ని పరిచయం చేసుకున్నాడు. సుఖానంద రాజగోపాలస్వామిని, కాంచీపురంలో శంకరాచార్యను కలుసుకున్నాడు.

కంచి శంకరాచార్య శ్రీ చంద్రశేఖరేంద్ర స్వామిని సేవించి తనకు జ్ఞానమార్గం చూపమని అర్థించాడు. ఆయనే పాల్ బ్రంటన్ ను రమణ మహర్షివద్దకు వెళ్లమని సలహా చెప్పాడు. తన శిష్యుడు వెంకటరమణిని బ్రంటన్ కు తోడుగా పంపారు. తాను దేశ పర్యటనలో వున్నానని, తర్వాత వచ్చి దర్శనం చేసుకుంటానని చెప్పమని మరీ చెప్పి పంపారు. కంచి శంకరాచార్య రమణ మహర్షిని తన హృదయస్థ గురువుగా భావించేవారు.

పాల్ బ్రంటన్ మద్రాసు నిండి తిరువణ్ణామలై చేరుకున్నాడు. ఆశ్రమం చేరి మహర్షికి నమస్కారం చేసి ఎదురుగా కూర్చున్నాడు. మహర్సి సన్నిధిలో చాలా మంది భక్తులున్నారు. అందరూ నిశ్శబ్దంగా, ధ్యానంలో ఉన్నారు. మహర్షి ఎంతో నిర్మలంగా, ప్రశాంతంగా ఉన్నారు. భక్తుల తృప్తికోసం అలా కూర్చున్నారేమో అనిపించింది. అంత నిబ్బరంగా, ప్రపంచ, పరిసరాలు ఏవీ పట్టనట్లు ఉండడం ఎలా సాధ్యం !

అలా అనుకున్న మరుక్షణంలో అతని మనస్సు శూన్యమైంది. నిరామయమైంది. లోపల ఒక్క భావం కదలడం లేదు. తనలో చకచక వస్తున్న మార్పులకు ఉక్కిరిబిక్కిరైనాడు. తన చూట్టూ కాంతి ప్రవాహాలు, తనలో శాంతి తరంగాలు. ఆలోచనలతో కలవరపడే మనస్సు క్షణంలో నిర్మలమైంది. ఇది ఎలా సాధ్యం? ఆ క్షణంలో అనిపించింది 'మనిషి వివేకమే సమస్యల్ని సృష్టిస్తుందని '. ఆ వివేకమే తను సృష్టించుకున్న సమస్యలకు పరిష్కారం వెదుకుతుంది. రెండింటికీ మనసే మూలం, ఆధారం. తనలో అంతటి శాంతికి, ప్రశంతతకి కారణం మహర్షి దర్శనం, మహర్షి వీక్షణం. ఆ విషయం తెలుసుకోడానికి క్షణకాలం పట్టలేదు బ్రంటన్ కు.

ఆ తర్వాత పాల్ బ్రంటన్ భగవాన్ తో చాలాసార్లు సంభాషణలు జరిపాడు. వాటిల్లో కొన్ని

'ప్రపంచ భవిస్యత్తు ఎలా ఉంటుంది? ప్రపంచం క్లిష్ట సమయంలో ఉంది. దీనికి పరిష్కారం సూచించండి!'
'భవిష్యత్తు గురించి ఇప్పుడెందుకు ఆలోచన. ప్రపంచం గురించి మీరెందుకు విచారిస్తారు? మీకు వర్తమానం తెలియదు. వర్తమానం గురించి తెలియనివారు భవిష్యత్తును ఏం బాగు చేస్తారు? మీరు ప్రస్తుతాన్ని చక్కదిద్దుకోండి. భవిష్యత్తు తన పని తను చూసుకుంటుంది.'

'భగవాన్ ! ప్రపంచ దేశాల మధ్య ఇకనైనా మైత్రి నెలకొంటుందా? లేక ఇలాగే వినాశం వైపు పరుగులు తీస్తుందా?'
'పాల్! లోకాన్ని పాలించే వాడొకడున్నాడు. తను చూసుకుంటాడు ప్రపంచం సంగతి. ఈ ప్రపంచం బాధ్యత ఆయనది, ఆ పని నీది కాదు.'

'ఏమిటో భగవాన్ ! చుట్టూ చూస్తుంటే అంతా అయోమయం. ఎక్కడ సహాయానుభూతి కనిపించదు. '
'నీవు ఎంతో ప్రపంచమూ అంతే. నిన్ను నీవు అర్థం చేసుకోకుండా ప్రపంచాన్ని ఏం అర్థం చేసుకుంటావు! అయినా అది సత్యాన్వేషుల పని కాదు. అలాంటి ప్రశ్నలతో కాలాన్ని, శక్తిని వృధా చేసుకోవద్దు. ముందుగా నీ వరకు సత్యాన్ని అన్వేషించు. సత్యాన్ని తెలుసుకో. తర్వాత నీ చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచాన్ని, ప్రాపంచిక సత్యాన్ని అవగాహన చేసుకోవచ్చు. ప్రపంచంలో ఉన్నది నీవొక్కడివే కాదు. ప్రపంచం నీ వొక్కడితో లేదు. అసలు ప్రపంచానికి నీవు భిన్నం అని ఎందుకనుకుంటున్నావు?'

భగవాన్! పునర్జన్మలు వున్నాయా? మరణం అంటే ఏమిటి? మళ్లీ పుట్టడం ఎందుకు ?

Saturday, June 20, 2009
1938 నవంబరులో రమణాశ్రమం వచ్చిన స్పానిష్ అమెరికన్ వనిత మెర్సిడెజ్ డి. అకోస్తా. ఆమె రమణ భక్తురాలు. హాలీవుడ్ సినిమాలకు స్క్రిప్ట్ రాస్తుంది. 24 సం. తర్వాత ఆమె ఒక పుస్తకం రాసింది. 'Here lies the heart' ఆ పుస్తకం పేరు. అందులో ఆమె పాతికేళ్ల భక్తి నిక్షిప్తం చేసింది. ఆమె మొదట పాల్ బ్రంటన్ ' Search in secret India ' చదివి ప్రభావితురాలైంది. ఆమె అంటారు 'ఆ పుస్తకం చదివిన తర్వాత నాలుగు రోజుల పాటు నేను వేరొక విషయం ఆలోచించలేకపోయాను. నా మనసంతా శూన్యమైంది. నన్ను రమణ మహర్షి ఆత్మ పూనినట్లయింది. ఎవరితో మాట్లాడబుద్ది అయ్యేది కాదు. నేను మహర్షిని కలుసుకోగలనని గట్టిగా నమ్మకం కలిగింది. '

ఆమె రమణ సన్నిధికి వచ్చి వాలిపోయింది. ఏ ప్రశ్నలు అడగవలసిన అవసరం కనిపించలేదు. ఆమెకు అనుమానాలన్నీ తీరిపోయాయి. ఎన్నో ప్రశ్నలు తయారు చేసుకుని వచ్చి, చివరికి రెండే ప్రశ్నలు అడిగింది భగవాన్ ని.

'నా అంతరాత్మ చెప్పినట్టు నడుచుకోమంటారా ? '
'నీ అంతరాత్మ గురించి నాకేం తెలుసు. నీ ఆత్మ చెప్పినట్లు చేయి.
ఆత్మ నడిపించినట్లు నడువు. ఎవరు ఎవరినీ అనుసరించవలసిన పనిలేదు. '

'మతాలు, గురువుల్ని గురించి?'
'హృదయంలోకి చొచ్చుకుపోతే మతాలుండవు. గురువులుండరు.
ఆత్మ దర్శనమవుతుంది. అది చాలు.'

మొదటిసారిగా డి. అకోస్తా మహర్షిని కలిసినప్పుడు ఆయన పాదాల చెంత ఎదురుగా కూర్చుని ఆయన కళ్లలోకి చూసింది . మహర్షి ఆమె కళ్లలోకి ప్రేమగా చూడసాగారు. 'ఆ క్షణంలో నన్ను నేను మరచిపోయినాను. ఏమని చర్ణించను? నాలోని ఆత్మ ఉన్నత శిఖరాన్ని చేరినట్లు అనిపించింది. అప్పుడు భగవాన్ మందహాసం చేశారు. అప్పటి ఆనందం నేను జన్మలో మరచిపోలేను. ఆ ఒక్క క్షణం చాలు. అప్పుడు వచ్చిన మార్పు జీవితాంతం సరిపోతుంది. '

అమెరికా తిరిగి వెళ్లిన తర్వాత ఆమె కొన్ని ప్రశ్నలు భగవాన్ కి పంపింది. మరొక అమెరికన్ భక్తుడు తెచ్చి భగవాన్ కిచ్చాడు. ఆయన పేరు గేహగ్స్. గేహగ్స్ కొంతకాలంగా ఆశ్రమవాసి. ఆమె పంపిన ప్రశ్నలు పునర్జన్మలు, గతం, భవిష్యత్తుకు సంబంధించినవి.

'పునర్జన్మ వాస్తవమా! నిజంగానే పునర్జన్మ ఉంటుందా?'

'ఇప్పటి జన్మ వాస్తవం అయితే, పునర్జన్మ వాస్తవమే.
ఇంతకుముందు జన్మించి ఉండటం నిజమైతే, మళ్లీ జన్మించడమూ నిజమే అవుతుంది. '

'మరణం అంటే ఏమిటి ? పుట్టడం అంటే ఏమిటి? ఎందుకు?'
'శరీరానికి పుట్టడం, చావడం రెండూ తప్పనిసరి పనులు. '

'మరణానికి , మరొక జన్మకు రావడానికి మధ్య విరామం ఎంత?'
'ఒక్కొక్కరు ఒక ఏడాదిలోపే జన్మిస్తారు లేదా మూడు సంవత్సరాలు పట్టవచ్చు. లేదూ , వేల సంవత్సరాలు పట్టవచ్చు. అయినా కాలాన్ని కొలవడం ఎలా? శూన్యానికి విరామం ఏమిటి? అసలు కాలం అంటేనే శూన్యం కదా.'

'మనిషికి గత జన్మల జ్ఞానం ఉండదు. ఎందుచేత?'
'గతించిన వన్నీ భ్రమలు. కరిగిపోయిన కలలు. వాటి జ్ఞాపకాలతో ఏంపని? నీవు ఒకసారి ఆత్మలోకి ప్రస్థానిస్తే గతంతో పనిలేదు. భవిష్యత్తు అవసరం ఉండదు. నిజానికి వర్తమానం సైతం శూన్యమై పోతుంది. ఏమీ మిగలదు. ఆత్మ కాలాతీతం. కాలరహితం. '

'యీ శరీరాన్ని వదిలిన ఆత్మ వెంటనే మరొక శరీరాన్ని ఆశ్రయిస్తుందా ?'
'శరీరం ఆధారం లేకుండా 'జీవి' ఉండదు.'

'ఎటువంటి శరీరాన్ని కోరుకుంటుంది?'
'అది యే రూపాన్నయినా తీసుకోవచ్చు. సూక్ష్మ శరీరం కావచ్చు. స్థూల శరీరం కావచ్చు.
ఆత్మకు ఏదో ఒక శరీరం ఆధారంగా ఉండాలి. '

'స్థూలం అంటే భౌతిక శరీరం అనే కదా! అదే మనకు తెలుస్తుంది? '
'ఆ తేడా నీకు అర్థం కావడానికి మత్రమే. జ్ఞానికి శరీరాల తేడా ఉండదు. '

'మరల జన్మించడానికి కారణం ఏమిటి?'
'తీరని కోరికలు, నెరవేరని ఆశయాలు, కోరికలు తీర్చుకోవాలన్న తపనతో మళ్లీ జన్మిస్తారు. ప్రతి శరీరానికి ప్రతిజన్మలో తీరని కోరికలు కొన్ని మిగిలి ఉంటాయి. కొన్ని కొత్తగా ఏర్పడుతుంటాయి. అందుచేతనే మనిషి మళ్లీ మళ్లీ జన్మించడం జరుగుతోంది.'

యీ జవాబుల చివరగా భగవాన్ ఒక సందేశం లాగ యిచ్చారు.

'నీ ప్రశ్నలు మంచివే. బావున్నాయి. డి. అకోస్తాతో చెప్పు. అతిగా ఆలోచించవద్దని. ధ్యానం చేసుకుంటూ ఆలోచనల్ని దూరం చేసుకోమను. చాలు. మనస్సు 'ఆత్మ'లో లయిస్తే ప్రశాంతత లభిస్తుంది. ఆధ్యాత్మపరులు హృదయ గుహలో విశ్రమించడం నేర్చుకోవాలి. ఆ పని సహజంగా జరుగుతుంది. జరగాలి. అప్పుడు యీ ప్రశ్నలేవీ మిగలవు. ప్రశ్నించే అవసరం ఉండదు. అలా స్థిమితంగా ఉండడం 'అకర్మణత్వం' కాదు. మౌనంగా, నిశ్చబ్దంగా, ప్రశాంతంగా ఉండడం ఒక్కటే నిజమైన పని.

జబ్బు నయం చెయ్యమని ఆయన కూతురు భగవాన్ని ప్రార్థిస్తూ

Friday, June 19, 2009
భగవాన్ భక్తుడు మహాదేవయ్యర్ ఓ నెల రోజుల నుంచి మద్రాసులో ఎక్కిళ్ళతో బాధపడుతున్నారు. ఆ జబ్బు నయం చెయ్యమని ఆయన కూతురు భగవాన్ని ప్రార్థిస్తూ ఉత్తరం రాసింది. బెల్లమూ, శొంటి పొడుం నూరి తింటే ఎక్కిళ్ళు నయమౌతాయని రాయమని, మాధవస్వామి (పరిచారకుడు) వేపు తిరిగి . . . 'తయారు చేసిన మందు మన దగ్గిర వుండాలి కదూ!' అని అడిగారు. మాధవస్వామి ఆ బుడ్డి తీసుకొచ్చాడు.

దాన్ని కొంచెం భగవాన్ తీసుకొని భక్తులకి కొంచెం పంచిపెట్టారు.
అది చూసి సుందరేశయ్యర్ అనే భక్తుడు 'ఇంకా ఉత్తరం కూడా ఎందుకు? మహాదేవయ్యర్ కి యీ పాటికి ఎక్కిళ్ళు నయమై వుంటాయి ' అని. ఆ సాయంత్రమే ఉత్తరం రాశాను. కాని ఆ ఉత్తరం అందకుండానే, మర్నాటికే ఉత్తరం వచ్చింది. మధ్యాహ్నం ఒంటిగంట నించి అయ్యర్ గారికి ఎక్కిళ్ళు కట్టాయి అని.

సరిగా అదే సమయానికి భగవాన్ మందు తిన్నది.

నా మనసు నేను చెప్పినట్టు వినక దాని ఇష్టం వచ్చినట్టు . . .

ఒకసారి పాతూరి లక్ష్మీనారాయణ భగవాన్ ని అడిగాడు
'భవవాన్! నా మనసు నేను చెప్పినట్టు వినక దాని ఇష్టం వచ్చినట్టు విహరిస్తోంది.
అందువల్ల నాకు అశాంతి కలుగుతోంది. నా మనసు స్వాధీనంలోకి తెచ్చుకొనేందుకు మార్గం ఏది?'.
ఆ ప్రశ్నకు భగవాన్ కరుణారసమైన వాక్కుతో , స్పష్టంగా తెలుగు భాషలో ఇలా అన్నారు.

'జీవితంలో సాధకుల యత్నమంతా అందుకోసమే.
ఆ మనసుని అరికట్టడానికే జ్ఞాన, భక్తి, కర్మ మార్గములన్నీ దానికోసమే.

జ్ఞాన మార్గం ద్వారా మనసును నేను కాను అని తెలుసుకుని మనసుని నిరోధించవచ్చును.

కర్మ మార్గములో ఏదో ఒక కర్మయందు మనసుని లగ్నం చెయ్యడంవల్ల, మనసు నిలిచి పోతుంది.

భక్తి మార్గంలో మనసుని సర్వదా ఇష్టదైవం మీదికి పోనిచ్చి, ఆ ప్రార్థన పూజ సేవలలో మనసుని వుంచడంవల్ల, కొంతకాలానికి ఆ మూర్తియందే లగ్నమై నిలబడిపోతుంది.

అన్ని మార్గాలలో భక్తి మార్గం సులభం.
నీ ఇష్టదైవం పటంగాని, విగ్రహం గాని, నీ మనసులో తీరిక ఐనప్పుడల్లా ధ్యానించుకో.
దానివల్ల నీ మనసు నిలబడిపోతుంది.

ఎవరికన్నా వొళ్ళు బాగాలేకపోతే, వంటలో మార్పుతోనే . . .

Wednesday, June 17, 2009
ఒక భక్తురాలు సంపూర్ణమ్మ అనుభవాల్లోంచి -

నాకు వంట అంత చేతకాదు. పైగా మా వంట విధం వేరు, ఆశ్రమం వంట వేరు. భగవాన్ నా పక్కన వుండి ఎట్లా అవీ తయారుచెయ్యాలో వోపికతో నేర్పారు. ఆ పూటకి ఏమేమి తయారు చెయ్యాలో ఆయనయే చెప్పడం, ఆ పదర్ధాలు ఎట్లా తయారుచెయ్యాలో కూడా ప్రతి చిన్న విషయం చెప్పడమును. 'ఇదేమిటి? యీ వంట? ' అని చాలా నవ్వుగా వుండేది నాకు.

అల్లం, మెంతులు, వాము, మిరియాలు, ధనియాలు, ఇంగువ - ఇవన్నీ ఎక్కువ వాడిక ఆశ్రమంలో. ఎవరికన్నా వొళ్ళు బాగాలేకపోతే, వంటలో మార్పుతోనే ఆ జబ్బు నయం చేసేవారు భగవాన్. ఏ పదార్థం ఏ కూర ఐనాసరే - బాగా రుబ్బినా, వొండినా, దాంట్లో దోషం పోతుందనేవారు. వొళ్ళు బాగా లేనివారికి పనసకాయని చూస్తే భయం. భగవాన్ ఆ పనసకాయని చెక్కులుతో సహా రుబ్బించి, వొండించింతరువాత అది ఏ అనారోగ్యమూ చేసేది కాదు. భగవాన్ వంటింటి మధ్య వుండేవారు. ఏది కావలసి ఏది అందుకోడానికి వెళ్ళీనా, ఆయనకి ప్రదక్షిణం తప్పదు. ఆయనకు ప్రదక్షిణం చేస్తో వొండుతున్నాననే వుండేది నా మనసులో. కూర, పచ్చడి, సాంబారు ఏదైనా సరే - తయారుకాగానే తాను రుచి చూసే వారు, నాకు రుచి చూపే వారు. నేను వారి చేతికిచ్చిందాంట్లో వారు రుచి కోసం కొంచెం నోట్లో వేసుకుని, తక్కింది వంటలోనే వేసేవారు. దాంతో వంట అంతా ఆయన ప్రసాదమయేది.

అటువెళ్ళి, ఇటు వొచ్చి, వొంటింట్లోనే ఆయన పని. ఎన్నడూ ఏమీ ఆఖ్ఖర్లేనివారు, వంటింట్లోకి వొచి కొంచెం చారు తాగేవారు. తనకి చాలా ఇష్టమైనటు మజ్జిగ పులుసు చేస్తున్నారూ, ఆయనకి సంతోషం - పండగనాడు అన్నీ వొండుతూ వుంటే చూస్తున్న చిన్నపిల్లల సంతోషం. ఏది ఎట్లా రుబ్బాలో, ఎపుడు వెయ్యాలో, ఎంత వుడికించాలో - ఎంత శ్రద్దో ! ఎంతో జాగర్త, ఏదీ లోపం జరగకూడదు.

ఇంకోసారి 'ఎచ్చెమ్మ ఏది చేసినా, నిప్పుకి చూపి, వుడికిందనుకుని స్వామికి పంపుతుంది . వేణమ్మ ఒక్క రవ్వ నిప్పు పైన పెట్టి దించుతుంది. యీ సంగతి వాళ్ళతో చెబితే నాలిక పీక్కుంటారు. కాని, వాళ్ళు ప్రసాదమని నాకు పెట్టినవన్నీ తినాలి. నా ఖర్మం అట్లా అయింది. ఏం చెయ్యను?' అన్నారు. కానీ, ఎచ్చెమ్మపాటి నుంచి ప్రసాదం రాకపోతే, వొచ్చిందాకా భోజనాలు ఆపించేసేవారు ఆశ్రమంలో.

ఏదీ వృధా కాకూడదు, ఒక్క బియ్యపు గింజ, ఆవగింజ కింద పడి వుంటే వొంగి ఏరి తీసి, బుట్టల్లో పడేస్తారు. పచ్చి కరక్కాయల ఊరగాయి, నల్లేరు పచ్చడి, చివరికి వేపాకు కనబడ్డా వంటలో వేయించేవారు. కాని, ఏదీ వెగటివ్వదు. ఏం వేశారో ఎవరూ తెలుసుకోలేరు.

మహాత్మాగాంధీ | భగవాన్

1938 లో మహాత్మాగాంధీ ప్రతినిధిగా బాబూ రాజేంద్రప్రసాద్ రమణాశ్రమం వచ్చి మూడు రోజులు గడిపాడు. ఆయనకు తోడుగా జమునాలాల్ బజాజ్ వచ్చారు. బజాజ్ భగవాన్ ని కొన్ని ప్రశ్నలడిగారు.

'యీ పోరాటంతో స్వరాజ్యం సంపాదించగలిగితే అది ఎవరికైనా ఆనందదాయకమే గదా భగవాన్ ! '

'త్యాగం ఒక్కటే చాలదు. త్యాగం వెనుక శరణాగతి వుండాలి . భగవదేచ్చను ఆమోదించాలి. అప్పుడే సత్ఫలితం. ఆ విషయం ఆయన (మహాత్మాగాంధీ) మరువకూడదు. అప్పుడు ఆనందపడవలసింది ఏముంటుంది? ఫలితం ఆశించకుండా కర్తవ్యం నెరవేర్చడం ముఖ్యం. దానిని నిష్కామయోగం అంటారు.'

'భక్తుల్ని అనుగ్రహించే శక్తి భూమిపైన ఎవరికీ లేదంటారా? మీవంటి మహర్షులు స్వరాజ్యం సంపాదించవచ్చుగదా? మన ప్రాచీన మహర్షుల తపస్సు ఇపటికీ పనికొస్తుందా? దానిని మనం ఉపయోగించుకోగలమా? '

'ఉపకరిస్తుంది. అది ఏ ఒక్కరి సొత్తు కాదు. మనుషులలో చైతన్యం కలగడానికి వారి తపోశక్తి పనికొస్తుంది. ' ఆ
ఇద్దరి సంభాషణ బాబూ రాజేంద్రప్రసాద్ మౌనంగా ఉండి విన్నారు.

చివరకు 'మహాత్మాగాంధీ నన్ను తమ దర్శనానికి పంపారు. మీ సందేశం?'

'ఏం సందేశం కావాలి? హృదయాలు పరస్పరం పలకరించుకుంటున్నాయి.
అది చాలు. ఇక్కడ శక్తి అక్కడ తనలోనూ పని చేస్తోంది .'

స్వామికి ఒక్క నమస్కారం పెడితే సరిపోతుంది ?!

Thursday, June 11, 2009
వొక భక్తురాలు వారణాసి సుబ్బలక్షమ్మ మాటల్లో -

మొదటి నుంచీ కూడా భగవాన్ వాకిట్లోకి వెళ్ళేటప్పుడూ వచ్చేటప్పుడూ నేను ఆయనని చూడగానే లేచి నుంచుంటో వుండేదాన్ని. ఆయన చూస్తోనే వుండేవారు. ఆయన మా ఎదురుగా వస్తే చాలు - అందరం కూడా భయ భక్తులతో ఒక పక్కకి ఒదిగి వుండేవాళ్ళం. నేను వూళ్ళో కాపురం వుండి ఆయన దర్శనార్థం వొచ్చేకాలంలో నేను వచ్చినప్పుడల్లా కొంచెం ద్రాక్షపళ్ళు కొని తీసుకొని వచ్చి ఆయనకిచ్చే అలవాటు. ఒక సాయంత్రం అదే ప్రకారం తెచ్చిన ద్రాక్షపళ్ళను ఆయన ముందు పెట్టాను. దానిని చూసి,

'ఇప్పుడెందుకు తెచ్చావు? ' అని నవ్వి, 'ఎప్పుడు తెచ్చావు ఇవి? పొద్దున తెచ్చావా, వొచ్చేటప్పుడు? అయితే, యివి ఇప్పుడెందుకు పెట్టావు? ' అని నన్నూ - అందర్నీ కలిపి - 'ఇదంతా ఎందుకు? స్వామిని చూసి నుంచునేదీ, చాలా భక్తి వున్నట్టు నటించేదీ, యీ వేషాలన్నీ ఇక్కడికి వచ్చిన తరువాత యిది నేర్చుకున్నది. ఇవన్నీ యెందుకు ? వీటివల్ల ఏం ఫలం? మామూలుగా వుంటే చాలదా? మనసు నిర్మలంగా వుండాలిగాని; యీ నమస్కారాలూ, మన్ననలూ - యివన్నీ వేషం. స్వామి కన్ను తుడిచి ఏమార్చాలని చూసే పనులు ' అని మురుగునారుతో అన్నారు.

యింకా యిలా అన్నారు
'యీ నమస్కారాలు అన్నీ యేం ప్రయోజనం? మొదట మనుషులు ఇక్కడికి వచ్చేటప్పుడు భక్తి వినయాలతో వస్తారు. తరువాత త్వరలోనే సర్వమూ వారిదే. అంతా వారి ఇష్టమే. అధికారమే. వారు చెప్పినట్లు స్వామి వినాలి. స్వామిది యేదీ లేదు. వారు యెన్ని తప్పులు చేసినా వూరికే నోరుమూసుకు వుండవలసిందే స్వామి.

వారు ఒక్క నమస్కారం చేశారా, అర్థం ఏమిటంటే - మేము నమస్కారం పెట్టాం గదా, మా తప్పులకీ ఇక మీరు ఏమీ అనడానికి వీలులేదు అని ' ఇట్లా చాలా కోప్పడ్డారు.

భగవాన్! నా కొడుకుని బతికించండి

Wednesday, June 10, 2009
రేపల్లె దగ్గిర మూరతోట గ్రామం నించి వొక శవాన్ని పెట్టెలో పెట్టి తీసుకొచ్చారు, ఆశ్రమం గుమ్మంలోకి, ఒకరు రాత్రి ఎనిమిదింటికి. వాళ్ళకి ఒక్కడే కొడుకు. అతని భగవాన్ బతికిస్తారని ఆశ. ఆ తల్లి రాత్రి పదింటివరకు భగవాన్ తో చెప్పుకుంది.

భగవాన్ ఏమీ మాట్లాడలేదు.
వాళ్ళు వూళ్ళోకి వెళ్ళారు. తెల్లారిందాకా చూసినట్టున్నారు. తెల్లారి దహనసంస్కారాలు చేశారు.

తరువాత భగవాన్ అన్నారు, 'విశ్వాసంతో చాలా దూరం వొచ్చారు. కాని ఒకర్ని బతికిస్తే ఇంక యీ బతికించడానికి అంతం వుంటుందా? ' అని.

తరువాత రెండు రోజులున్నారు వాళ్ళు . వెళ్ళేటప్పుడు దుఃఖమంతా మరిచి నవ్వుతో వెళ్ళారు.

భగవాన్, మేము మీ దేహారోగ్యం కోసం అర్చన చేయించాం. ప్రసాదం తీసుకోండి

భగవాన్ కి కురుపు లేచి ఆపరేషను అవుతున్నపుడు ఓసారి వారికి ఎట్లాగో నయం చెయ్యాలనే ఆదుర్దాలో, రాజయ్యార్ అనే భక్తుడికి పని నేర్పిన ఓ పోస్టుమాష్టరుగారూ , రాజయ్యార్ , తంజావూరు దగ్గిర ప్రసిద్దికెక్కిన పచ్చయమ్మ దేవాలయానికి డబ్బు పంపి, అర్చనలు చేయించి ప్రసాదం తెప్పించారు. ఆ ప్రసాదం భగవాన్ కి అందివ్వాలి , అప్పటికి భగవాన్ దగ్గిరకి పోగూడదు, భగవాన్ తో మాట్లాడకూడదనే నిబంధనలు తీవ్రంగా ఉన్నాయి. ఎవరన్నా భగవాన్ దగ్గిరకు వెళ్ళడం ఆశ్రమ పెద్దలు చూశారా ఆశ్రమం బయటికి తరుముతారు. అందుకని భగవాన్ని ప్రార్థించుకుంటో, సహాయం కోసం చూస్తున్నారు. మధ్యాహ్నం రెండ్గంటలకి ఎవరూ లేరు.

వీళ్ళిద్దరూ పిల్లుల మల్లే లోపల దూరి,'భగవాన్, మేము మీ దేహారోగ్యం కోసం పచ్చయమ్మకి అర్చన చేయించాం. ఆ ప్రసాదం మీకు తీసుకొచ్చాం ' అన్నారు, ఏం కోప్పడతారనే భయంతోనే. కాని, వారు వారి హృదయంలోని భక్తి శ్రద్దల్ని మాత్రమే గమనించి వుంటారు. కాకపోతే, సర్వేశ్వరుడికి జబ్బు చేస్తే, పచ్చయమ్మ ప్రసాదం నయం చేస్తుందా? అయినా , భగవాన్ ఆ విభూతి కుంకుమలని చాలా ఆదరంతో తీసుకుని, మొహాన పెట్టుకుని, వొంటికి రాసుకుని, ఆ కురుపు మీద కూడా నెమ్మదిగా రుద్దుకున్నారు. పచ్చయమ్మ మహత్యం గురించి మాట్లాడారు. భక్తులిదరూ ఎంతో తృప్తి పడి సంతోషంతో వొచ్చేశారు.

ఏ విధాన, ఏ తాహతుతో, ఎట్లా ఏ భక్తుడు అయనని సమీపిస్తే
ఆ విధంగా వారి అంతస్తులోనే తృప్తినీ, ప్రీతినీ కలిగించేవారు.

రైలుకి టైమవుతోంది! వూ ! తొందరగా మోక్షాన్ని పొందేటట్టు ఉపదేశించండి

ఒకసారి కుంభకోణం నిండి యిద్దరు స్త్రీలు వచ్చారు. వాళ్లలో ఒకామె గురువు, ఇంకో ఏమె శిష్యురాలు వాళ్ళే భోజనం వండుకొని, దాంట్లో సగం భగవాన్ కి ప్రసాదం కింద అర్పించారు. ఆ సాయంత్రమే రైలుకి వెళ్ళాలన్నారు. గురువును భగవాన్ హాలులోకి తీసుకుని వచ్చి ఓ చోట భక్తిగా కూచోపెట్టింది శిష్యురాలు. తానూ కూచుంది. ఉండుండి శిష్యురాలు

భగవాన్ తో ' ఆమె ఉందే అంతా , మీ రకమే ' అనీ,
ఇంకోసారి 'ఆమెదీ అంతా మీ స్థితే ' అనీ -
అట్లా అంటో 'తమ ఆశీర్వచనం కావాలి మాకు ' అంది మళ్ళీ.
'శీఘ్రంగా మోక్షం అందుకోకలిగేట్టు ఏదన్నా ఉపదేశించండి.' అంది.

ఆ మాటలకి దేనికీ భగవాన్ పలకలేదు.

'ఏదో అంటారు. మమకారం అంటారు. మాయ పోవాలంటారు. కనుక భగవాన్ మాకేమన్నా ఉపదేశిస్తే బాగుంటుంది.' అంది. మధ్యాహం దాటుతోంది. ఆమెకి తొందర పుట్టింది.

'వూ, కానీయండి మరి - టైమవుతోంది ' అంది,
మళ్ళీ 'కానీండి, ఉపదేశించండి. మేము రైలుకి వెళ్ళాలి ' అంది.
'మేము రైలుకి వెళ్ళాలి, కానీండి ' . ఇట్లా హెచ్చరిక లాగు చేస్తోంది.

స్వామి ఏం మాట్లాడలేదు.
చివరికి కొంచెం తగ్గి 'స్వామీ ! ఆమెకి ఏదన్నా చెప్పండి. అజ్ఞానం అంటారు - అదేమిటో కొంచెం ఉపదేశించండి. ఆ అజ్ఞానం అదీ ఏమిటో కొంచెం వివరించండి. మేము వెళ్ళాలి, రైలు టైమయింది ' అంది.

భగవాన్ ఏమీ కోపించకుండా మురుగనార్ తో 'అజ్ఞానం ఎవరికో అది తెలిసికోమనండి ' అన్నారు.
'మీకు కావలసిన ఉపదేశం అయింది . ఇంక మీరు రైలుకి వెళ్ళవచ్చును ' అన్నారు మురుగనార్.

వాళ్ళు వెళ్ళాక భగవాన్ అన్నారు. 'తొందర, ఆలస్యమవుతూంది రైలుకి, వెళ్ళీతీరాలి. వీలైతే ఆ కాసేపట్లో శీఘ్రంగా మోక్షాన్నీ వెంట తీసుకొని వెళ్ళాలి స్వామినుండి. మోక్షమేమన్నా అంగట్లో దొరుకుతుందా? అవీ, ఇవీ పుస్తకాల్లో అర్థం కానివన్నీ చదివి పండితులమైనామనుకుంటున్నారు ' అన్నారు.

వాటిని నువ్వు కొట్టే దెబ్బలన్నీ నాకు తగులుతున్నాయి

Saturday, June 6, 2009
ఆశ్రమంలో వుండే యింకో భక్తుడు కృష్ణస్వామి కోతుల్ని ఒక్కటే కొట్టేవాడు ఎప్పుడూ. కోతులు హాలులోకి వచ్చి అల్లరి చేసినా, పళ్ళు ఎత్తుకుపోయినా, ఏమి చేసినా, కొట్టేటప్పుడు కొట్టవద్దనేవారు భగవాన్.

ఒకసారి అతను కోతుల్ని కొడుతూ వుంటే,

'నువ్వు కోతుల్ని కాదు, నన్నుకొడుతున్నావు.
వాటిని నువ్వు కొట్టే దెబ్బలన్నీ నాకు తగులుతున్నాయి.
ఆ బాధంతా నేను పడుతున్నాను ' అన్నారు భగవాన్.

ఆమె భగవాన్ వేపు కాళ్ళు జాపి కూర్చుంది

Friday, June 5, 2009
కొత్తగా యూరపు నించి ఒకామె వచ్చింది. ఆమెకు కాళ్ళు ముడుచుకొని కూచోటం చాలా కష్టం. కాళ్ళు చాచింది కొంతసేపటికి. అవి భగవాన్ వేపుకు వున్నాయి. భగవాన్ వెంట నుండి సేవచేసే అనుచరుడు మండిపడి '

సరిగా కాళ్ళు ముడుచుకొని కూచో' మని ఆజ్ఞాపించాడు.
ఆమె ముడుచుకుంది భయంతో.

వెనక్కి ఆనుకొని కాళ్ళు చాచుకొని కూచున్న భగవాన్ వెంటనే ఆమె మల్లేనే తానూ కాళ్ళు ముడుచుకొని కూచున్నారు. అంతే, ఎన్ని గంటలైనా అట్లానే కూచున్నారు. భగవాన్ కాళ్ళు అసలే నెప్పులు. చాలాసేపు ఒకే భంగిమలో కూచోలేరు. అందరూ ప్రార్థించారు. ఆయన్ని కాళ్ళు జాపుకోమని.

'హాలులో అందరికి ఒకటే మాట.
ఎన్నడూ ముడుచుకుని కూచోని ఆమెకు ఆజ్ఞ పెడితే నాకు పెట్టినట్లు కాదా?' అని,
ఆ రోజంతా అట్లానే కూచున్నారు.

ఏదో పిశాచం గావునని మరీ భయం వేసింది !

ఒకసారి రమణ భక్తులు సంపూర్ణమ్మా, సుబ్బలక్షమ్మా గిరి ప్రదక్షిణం బయలుదేరారు తెల్లారకట్టే. బాగా చీకటిగా వుంది. వుంది. ఎట్లా వెళ్ళాడం. వెళ్ళాలా ?లేదా?తోవలో పాములున్నాయేమో? కనబడవే అనుకున్నారు. ఇంతలో వారి ముందు తోవలో యేదో నీలం రంగు వెలుతురు పడ్డట్టు అయింది. ఏదో పిశాచం గావునని మరీ భయం వేసింది. కాని, చూస్తే ఆ వెలుతురు వల్ల ధైర్యం వొస్తోంది గాని, భయం కలగటం లేదు.

వాళ్ళ వెంటనే వొచ్చింది ఆ వెలుతురు -
పగటి వెలుతురు వొచ్చి వాళ్ళ భయాలు పోయిందాకా తోవ చూపుతో.

ఇంకోసారి వాళ్ళిద్దరూ కొండ చుడుతున్నారు, పొద్దున్న ఎనిమిదిగంటలకి, కబుర్లు చెప్పుకుంటో. రోడ్డు నిర్జనంగా వుంది. వాళ్ళ వెనక ఎవరో సామియార్ వొస్తున్నారు. ఇద్దరూ వయసులోవున్న ఆడవాళ్ళూ. ఇంకా అడవిలోకి పోయాం వెనక యీ పురుషుడెందుకని , ఆయనని ముందు పోనిద్దామని ఆగారు . ఆ సామియార్ ఆగారు. సంపూర్ణమ్మకు అనుమానమేసింది. మళ్ళీ నడిచారు. ఆయనా నడిచారు. మళ్ళీ ఆగారు. ఆయనా ఆగారు. ఇట్లా మూడు నాల్గుసార్లయ్యేటప్పటికి వాళ్ళకి భయం వేసింది. రోడ్డు మీద ముందూ వెనకా ఇంకేం మనుషులు కనపడరు. ఎట్లాగా అని - 'అరుణాచలేశ్వరా, నువ్వే ఎల్లకాలాలందూ శరణ్యం ' అని బిగ్గరగానే అన్నారు .

దానికి ఆ సామియార్
'అవును. అరుణాచలేశ్వరుడే సదా శరణ్యం. ఎప్పుడూ అట్లాగే తలుచుకోండి.
చూడండి, ఆ జ్యోతే లోకాన్నంతా తేజస్సుతో నింపుతోంది ' అన్నారు.
వారి వెంటనే వొస్తున్నారు.

కొంత దూరం వెళ్ళాక వెనక్కి చూస్తే ఆయన లేరు.
అన్ని దిక్కులా పరిశీలించి చూశారు.
దగ్గిర పొదల్లాంటివి, గుబురు చెట్లు లాంటివేమి లేవు,
అంతా , కనుచూపుమేర కనబడేంత విశాలంగా వుంది.

నన్ను శూద్రులు తాకేరు . మీరు నన్ను తాకితే ఆ దోషం పోతుంది!

Thursday, June 4, 2009
ఒకసారి ఓ కొత్తవాడు ఆశ్రమానికి వచ్చి ఓ గంగాళంలో నీళ్ళువుంటే, కొంచెం ముంచుకోపోయినారు. ఆశ్రమంలో ముఖ్యులుగా వుండే ఒకామె ఉగ్రంతో మీదికి దూకి 'ఎవరు నువ్వు? ఎవరి నీళ్ళనుకున్నావు?' అంటో తోసెయ్యటానికి సిద్దపడింది. ఆచారం పోలేదు సరే, ఆగ్రహం కూడా పోలేదు ఆమెకు.

ఆమెగారే, బ్రాహ్మలు కానివారు తనని తాకి నమస్కరించినా సరే ఆ పాపం ఆ మైల పోవడానికి వెళ్ళి భగవాన్ని తాకేది. భగవాన్ చుట్టూ వందలాది ప్రజలు చేరింతరువాత ఆయన్ని తాకడం సులభం కాకుండా పోయింది. ఒక జయంతికి వొచ్చిన గుంపులో ఎవరో పోతూ ఆమెగారికి తగిలారట.

ఆమె వెళ్ళి భగవాన్ ముందు నుంచుంది.
'భగవాన్ ! నన్ను శూద్రులు తాకేరు .
మీరు నన్ను తాకితే ఆ దోషం పోతుంది.'

'ఫో ! నేను తాకను ' అన్నారు భగవాన్

భగవాన్ సమక్షంలో సామాన్యురాలు

ఎవరికన్నా తనకి అధికంగా ఏమి ఇచ్చినా భగవాన్ ఏ మాత్రం సహించేవారు కారు. తనని వొదిలి, వారికే ఎక్కువగా శ్రద్ద చూపమనేవారు. తనకి ఏవి ఎవరు సమర్పించినా, తనకి వొళ్ళు బావుండనప్పుడు కూడా వాటిని ముందు అందరికీ పంచవలసిందే. తనని, తన భక్తులలో చూడమనేవారు.

ఒకసారి, కొన్నాళ్ళనించి భగవాన్ భోజనంలో మజ్జిగ పోసుకోవటంలేదని గమనించారు వొడ్డించేవారు. భగవాన్ కి దగ్గిరగా కూచొని భోజనం చేసే దేవరాజ మొదలియార్ భరించలేక,

'భగవాన్! మేమందరమూ అన్నీ సమృద్దిగా తింటున్నాం. ప్రతి భోజనం లోనూ మీరేమో ఎప్పుడూను ఏదో ఒకటి సరిగా వెయ్యనీక వొదిలేసి భోజనం చేస్తూ వుంటారు, చూస్తూ చూస్తూ మేమెట్లా తినగలం? ' అని అడిగాడు.

దానికి భగవాన్ -
'భగవాన్ కి ఏం తక్కువ? భగవాన్ కి ఇష్టం వుండినా వుండకపోయినా, వూరికే ఇంతింత పోస్తారు. భగవాన్ భక్తులకూ పొయ్యాలంటే మాత్రం చేతులు రావు ' అన్నారు.

పని చేసేవారిని కనుక్కుంటే అసలు సంగతి తెలిసింది. బెంగుళూరునించి ఒక అమ్మాయి ఆశ్రమానికి వొచ్చింది. ఆమె భోజనం చేస్తో ఇంకొంచెం చారు అడిగింది. ఆ సమయాన మజ్జిగ పోస్తున్నారు. వొడ్డించేవారు ఆ అమ్మాయి అడిగింది వినీ లక్ష్యం చేయక, ఆమె తింటున్న చారు అన్నంలోకి మజ్జిగ పోసేశారు. ఆ ఒక్క సంగతే కాదు, వొడ్డించేవారికి తినేవారిపైన అశ్రద్దే కాదు, తృణీకారం కూడా వుండేది. భగవాన్ కి ముఖ్యులమనుకునే భగవాన్ సమీపవర్తులకి, సంపన్నులకీ శ్రద్దగా వొడ్డించి - కొత్తగా వొచ్చినవారికి, సామాన్యులకి, భగవాన్ దూరంగా భోజనానికి కూచున్నవారికి నిర్లక్ష్యంగా వొడ్డించేవారు. తనకోసం వచ్చిన భక్తుల్ని తనవలె చూడమని, సేవ చేయమని, భగవాన్ ఎన్నిసార్లు చెప్పినా వినిపించుకునేవారు కాదు. అందుకని, తనని నమ్మివున్న ఆ ఆశ్రమ సేవకులకోసం వారికి సత్ప్రవర్తనా, సమదృష్టీ నేర్పదానికి భగవానే తాను సరిగా తినేవారు కాదు.

నా బిడ్డ అంత చిన్న వయసులోనే ఎందుకు చనిపోయాడు ?

Wednesday, June 3, 2009
వొకరోజు బెంగాల్ నుంచి కొంత మంది వచ్చారు. ఇదివరకే వాళ్ళలో ఒకరు తమ బిడ్డను పోగొట్టుకుని వున్నారు. 'స్వామీ! నా బిడ్డ అంత చిన్న వయసులోనే ఎందుకు చనిపోయాడు. అది ఆ బిడ్డ కర్మ వల్లనా? లేక మేమనుభవించవలసిన కర్మ ఫలితాలేమైన మిగిలివున్నాయా?' .

'లేదు ! పిల్లవాడి ప్రారబ్దశేషం తీరిపోయింది. అది కర్మఫలితమే . మీ విషయానికొస్తే మీరింకెంతమాత్రమూ చింతించవలసిన అవసరం లేదు. ఎందుకంటే ఈశ్వరుడు తాను యిచ్చిన వాటిని తిరిగి తానే తీసుకున్నాడు కనుక.'

'అయితే స్వామీ ! పిల్లవాడు జీవించి వుండి అతనికంటే పెద్దవాళ్ళెవరైనా మనరణించి వుంటే వుంటే, యెవరెక్కువ పాపులు?'

భగవాన్ సమాధానం చెప్పలేదు. మౌనంగా యెటో చూస్తున్నారు.

'స్వామీ! ఒక వ్యక్తి యెక్కువ కాలం జీవించి వున్నాడంటే, తన మోక్షమార్గాన్ని సుగమం చేసుకోవటనికి యెక్కువ అవకాశాలు వున్నట్లే కద?''

'త్వరగా చనిఫోయినవాడు మళ్ళీ జన్మించి
తన ప్రారబ్ద శేషాన్ని పూర్తిచేయటానికే యెక్కువ వెసులుబాటుగా వుంటుంది.'

భగవాన్ ని ఈడ్చి ఒక లెంపకాయ కొట్టింది !

భగవాన్ కొండపైన ఉన్నప్పుడు ఆయన భోజనం చేస్తుండగా, ఓ పెద్ద కోతి వచ్చి విస్తరి పక్కన కూచుంది. భగవాన్ మొదటి ముద్ద నోట్లో పెట్టుకోబోతూ, ఆ కోతిని చూసి ఆ ముద్దని దానికిచ్చేశారు. ఆ కోతి ఆ ముద్దని తినకుండా విస్తట్లో పెట్టేసి భగవాన్ ని యీడ్చి ఒక లెంపకాయ కొట్టింది.

'ఇదేమిటి, నీకే ముందు పెట్టాను కదా! నన్నెందుకు కొట్టావు ?' అని భగవాన్ అడిగారు.
'ఇతను కోతులకు రాజు. ఇతన్ని రాజుని గౌరవించినట్లు గౌరవించాలి ' అని
తనలో తాననుకున్నట్టుగా అని ఆ ప్రకారం అతనికి వేరే విస్తరి వేయించి వడ్డించారు.

అప్పుడు ఆ కోతి సంతోషంగా తిని వెళ్ళిపోయింది.

భక్తుడికి దర్శనం

Tuesday, June 2, 2009
భగవాన్ చివర రోజులు. ఆపరేషన్ చేసి, ఆయనను గదిలో పడుకోబెట్టి కదలకూడదనీ, ఎవ్వరూ ఆయనను డిస్టర్బ్ చేయకూడదనీ కావలి కూడా పెట్టారు ఆశ్రమంవారు . వొక రోజు మిట్ట మధ్యాహ్నం ఎక్కడ నుంచో ఒక సాధువు వచ్చి ఆశ్రమం గేటు దగ్గర ఒకరిని అడిగాడు, భగవాన్ ఎక్కడ అని. పరిస్థితి చెప్పి, భగవాన్ దర్శనాలు లేవని చెప్పారు. తాను వెంటనే వెళ్ళిపోవాలనీ, భగవాన్ దర్శనం అయితీరాలనీ అన్నాడా సాధువు. వీలులేదన్నారు ఆశ్రమంవారు.

యీ మాటలు భగవాన్ కి వినపడే ఆస్కారం లేదు.

సాధువు మాత్రం వెళ్ళిపోక అక్కడే నించుకొని కళ్ళు విప్పి భగవాన్ పడుకున్న గది వంకే చూస్తున్నారు. అంత దూరం నుంచి, సాధువు కళ్ళు వెడల్పుగా తెరుచుకున్నాయి.

గదిలోనుంచి వరండాలోకి వచ్చి
ఆయనకి దర్శనం యిస్తున్న భగవాన్ వైపు చూస్తున్నాయి ఆయన కళ్ళు.
అట్లానే ఒకరు నొకరు నాలుగు నిమిషాలు చూసుకున్నారు.
నిశ్చబ్దంగా, అంతే .

ఆ సాధువు వెళ్ళిపోయినారు.
భగవాన్ తన గదిలోకి వెళ్ళి పడుకొన్నారు.
మళ్ళీ ఆ సాధువు ఎన్నడూ కనపడలేదు.

ఆయన్ని తలుచుకుంటే ?

భగవాన్ కి జబ్బుగా వుంది. చివరి రోజులవి. దర్శనానికి వచిన వందలాది జనన్ని మధ్యాహ్నం నుంచి క్యూలో నడిపించి దూరమ్నుండి భగవాన్ దర్శనం చేయిస్తున్నారు.

ఆయన ఎవరి వంకా చూసేవారు కాదు.

తన వంక ప్రతిరోజు చూస్తారని చెప్పింది నర్తకి చలంతో.
'ఎట్లా?' అన్నాడు చలం ఆశ్చర్యంతో.

'ఏం లేదు! వెళ్ళేముందు మ్నసులో
'భగవాన్ ! నా వంక చూడండి అనుకుంటాను. చూస్తారు ' అన్నదామె.

బట్టలు లేని ఇద్దరు గొప్పవారు

Monday, June 1, 2009
మొదటిసారి గ్రీన్ లీస్ అనే ఆయన భగవాన్ దర్శనానికి వచ్చినప్పుడు ఒకరితో అంటున్నాడు.

'నా చెల్లెలు ఇంగ్లాండు నుండి వస్తానంటుంది.
ఆమెకు భగవాన్ గురించి, గాంధీగారిని గురించి చాలా రాశాను
యీ దేశంలోకల్లా ముందు చూడవలసిన వాళ్ళు వారిద్దరేనని. కాని తీరా వస్తే ఎట్లా చూపను?
ఇద్దరికి వొంటిమీద బట్టలు సరిగా వుండవు.
ఇద్దరూ అందం లేనివారు.
వీరిద్దరే గొప్పవారంటే ఏమంటుందో ఏమో?' అని.

భగవాన్ కరుణాప్రసారం

ఒక ఉదయం ఒక ముసలి తెలుగు అతను వొక గుడి దగ్గర గుమ్మంలో నుంచుని వున్నాడు. చలాన్ని చూసి మాట్లాడుతున్నాడు. అతను భగవాన్ కి దూరంగా ఆశ్రమంలో గంటల కొలది నుంచుని ఉండటం చూశాడు చలం .

రాత్రంతా ఇక్కడే పడుకొని వుంటాను ' అన్నాడు, మాటల సందర్భంలో.
'ఏమిటి, ఇక్కడా, వంటరిగానా, భయంలేదా?' అన్నాడు చలం.

'భయమా? ఏం భయం? రాత్రంతా నాపైన భగవాన్ కాంతి వేసి ఉంచుతారు,
నా చుట్టూ నీలం వెలుగు వుంటుంది.
ఆయన కాంతి నాతో వుంటే నాకేం భయం? ' అన్నాడతను.

గిరి ప్రదక్షిణంలో చిరుతపులి

పూర్వం ఒకసారి భక్తులు కొందరు అర్థరాత్రి వెన్నెలలో వేదం చదువుకుంటో గిరి ప్రదక్షిణం చేస్తున్నారు. అడవిలో కొండమీద నుంచి ఒక చిరుతపులి దూకుతూ వచ్చి రోడ్డుమీద వాళ్ళ తోవకు అడ్డంగా నుంచుంది. వాళ్ళు హడిలిపోయినారు. నోట వేదం ఆగిపోయింది. వెనక్కి పరుగెత్తడానికి కాళ్ళు ఆడలేదు. ఆ చిరుతపులి అట్లాగే కొంచెంసేపు నుంచుని వాళ్ళకేసి కాస్సేపు చూసి తన తోవన వెళ్ళిపోయింది. మెల్లిగా నడుచుకొంటూ బతుకుజీవుడా అని వాళ్ళు ప్రదక్షిణం పని ముగించుకుకొని ఆశమానికి వచ్చి భగవాన్ తో చెప్పారు.

'ఎందుకు భయపడి వేదం చదవటం ఆపారు? వాడు ఒక జ్ఞాని.
మీ వేదం విని, ఇంకా దగ్గిరగా వినాలని ఆసక్తితో వచ్చాడు ' అన్నాడు భగవాన్.

ధ్యానంలో వూపిరి ఆగిపోయి

ఒకసారి చలం అడిగాడు

'ధ్యానంలో వూపిరి ఆగిపోయి ఉక్కిరి బిక్కిరై మెళుకువ వస్తుంది.
ఏం చెయ్యను, భగవాన్ ?'

దానికి భగవాన్,
'ఆ ఊపిరి పూర్తిగా ఆగిపోతే ఏ చిక్కూ ఉండదు. '
అని వేళాకోళం చేశారు. అందరూ నవ్వారు.

Blog Archive