ఏదో పిశాచం గావునని మరీ భయం వేసింది !

Friday, June 5, 2009
ఒకసారి రమణ భక్తులు సంపూర్ణమ్మా, సుబ్బలక్షమ్మా గిరి ప్రదక్షిణం బయలుదేరారు తెల్లారకట్టే. బాగా చీకటిగా వుంది. వుంది. ఎట్లా వెళ్ళాడం. వెళ్ళాలా ?లేదా?తోవలో పాములున్నాయేమో? కనబడవే అనుకున్నారు. ఇంతలో వారి ముందు తోవలో యేదో నీలం రంగు వెలుతురు పడ్డట్టు అయింది. ఏదో పిశాచం గావునని మరీ భయం వేసింది. కాని, చూస్తే ఆ వెలుతురు వల్ల ధైర్యం వొస్తోంది గాని, భయం కలగటం లేదు.

వాళ్ళ వెంటనే వొచ్చింది ఆ వెలుతురు -
పగటి వెలుతురు వొచ్చి వాళ్ళ భయాలు పోయిందాకా తోవ చూపుతో.

ఇంకోసారి వాళ్ళిద్దరూ కొండ చుడుతున్నారు, పొద్దున్న ఎనిమిదిగంటలకి, కబుర్లు చెప్పుకుంటో. రోడ్డు నిర్జనంగా వుంది. వాళ్ళ వెనక ఎవరో సామియార్ వొస్తున్నారు. ఇద్దరూ వయసులోవున్న ఆడవాళ్ళూ. ఇంకా అడవిలోకి పోయాం వెనక యీ పురుషుడెందుకని , ఆయనని ముందు పోనిద్దామని ఆగారు . ఆ సామియార్ ఆగారు. సంపూర్ణమ్మకు అనుమానమేసింది. మళ్ళీ నడిచారు. ఆయనా నడిచారు. మళ్ళీ ఆగారు. ఆయనా ఆగారు. ఇట్లా మూడు నాల్గుసార్లయ్యేటప్పటికి వాళ్ళకి భయం వేసింది. రోడ్డు మీద ముందూ వెనకా ఇంకేం మనుషులు కనపడరు. ఎట్లాగా అని - 'అరుణాచలేశ్వరా, నువ్వే ఎల్లకాలాలందూ శరణ్యం ' అని బిగ్గరగానే అన్నారు .

దానికి ఆ సామియార్
'అవును. అరుణాచలేశ్వరుడే సదా శరణ్యం. ఎప్పుడూ అట్లాగే తలుచుకోండి.
చూడండి, ఆ జ్యోతే లోకాన్నంతా తేజస్సుతో నింపుతోంది ' అన్నారు.
వారి వెంటనే వొస్తున్నారు.

కొంత దూరం వెళ్ళాక వెనక్కి చూస్తే ఆయన లేరు.
అన్ని దిక్కులా పరిశీలించి చూశారు.
దగ్గిర పొదల్లాంటివి, గుబురు చెట్లు లాంటివేమి లేవు,
అంతా , కనుచూపుమేర కనబడేంత విశాలంగా వుంది.

0 comments:

Blog Archive