వారిని దర్శించడానికి వచ్చేవారు కూడా వారిని చూడగానే అనేక విధాల reactions చూపేవారు. ధ్యానంలో పడేవారు. indifferentగా లేచిపోయేవారు. నవ్వేవారు పాపులమని ఏడ్చేవారు. అరచేవారు. హిస్టీరియాలోకి పోయేవారు. వెనక్కు విరుచుకుపడేవారు. స్తుతించేవారు. శ్లోకాలు చదివేవారు. అశుకవిత్వంలోకి break అయేవారు. ఆయన్ని కౌగలించుకోవాలని ఆయన వేపు పరిగెత్తేవారు. ఒకటే అంతులేని నమస్కారాలు పెట్టేవారు. ఆయన పాదాలు అద్దుకోవాలనుకునేవారు. తిట్టేవారు. ధిక్కరించేవారు. నువ్వెంత అని ప్రశ్నించేవారు. పాడేవారు. సోఫా దిగి, లోకాన్నుద్దరించమనేవారు. మూర్చలు పోయేవారు. ఒళ్ళు తెలియక తన్నుకునేవారు.
ఆశ్రమం వారు భోజనం పెట్టము పొమ్మంటే, ఒక్కొక్కరే సరాసరి భగవాన్ దగరికి వచ్చి భోజనం పెట్టించమని అడిగేవారు. భగవాన్ కొందరితో అసలు మాట్లాడరు. కొందరితో 'నాకు వీళ్ళు పెడుతుంటే తింటున్నాను. వీళ్ళు పొమ్మంటే నేనూ పోవాలి. నాకేం అధికారముంది?' అని వూరుకునేవారు. ఇంకొకరు అడిగితే, దగ్గర వున వాళ్ళని పిలిచి అన్నం పెట్టించమని పంపేవారు. ఒక్కొక్కరిని పిలిచి 'భోజనం చేశావా? వెళ్ళి చెయ్యి ' అనేవారు.
ఆశ్రమానికి డబ్బు కూడిన మొదటి రోజుల్లో, ముందు వాకిట్లో కాచుకొని వున్న బీదలకి, ఆవులకి, తక్కిన ప్రాణులకు భోజనం పెడితే కాని భగవాన్ భోజనానికి లేచేవారు కారు. ఆశ్రమంవారు బీదలకి వేరే పల్చని సాంబారు వొండితే, వారితో పోట్లాడి, తానా పల్చని సాంబారు వేసుకుని, వారికి మంచి సాంబారు పోయించేవారు. తను తినే ఇడ్లీలు ఆవులకు పెట్టించేవారు. ఆశ్రమం వారికి ఆ పనులు చాలా కష్టంగా వుండి, యెట్లాగన్నా ఆయన కన్ను కప్పాలని చూసేవారు. విసుగు పుట్టి ఆయన ఆ విషయమై కల్పించుకోవడం మానేశారు. తన భక్తులకి భిన్నంగా తనకేమి అధికంగా పెట్టినా ఉగ్రులయేవారు. తనకి జబ్బుగా వున్నా తనకి తెచ్చిన పళ్ళు పలు అందరికీ పంచాల్సిందే. ఆ విధంగా తనకు ప్రత్యేకత చూపించినందుకు కోపించి - కాఫీ - పాలు మానేశారు భగవాన్ , చాలాకాలం.
భగవాన్ కి ఎప్పుడూ ఏదో జబ్బు చేస్తూనే వుండేది. మందులిప్పించ చూసేవారు. ఎప్పుడూ భగవాన్ మందులు వద్దనేవారు. కాని, వొత్తిడి చేస్తే మీ ఇష్టం కానిమ్మనేవారు. తరువాత ఏ మందులు యెంతకాలం పోసినా మింగేవారు. చివరిదశలో ఆయన దేహాన్ని అంతం చేసిన కురుపు లేచినపుడు ఏ మందూ, ఏ కోతా వద్దన్నారు. ఎట్లా వచ్చిందో అట్లానే పోతుందన్నారు. కాని, రెండుమూడేళ్ళు దానికోసం పోసిన మందల్లా తాగారు. కోసినకోతల్లా కోయించుకున్నారు.
ఏది ఏమైనా ఈ జ్ఞానులందరూ ప్రేమమయులు.
వారు ఏది చేసినా యెట్లా చేసినా అది వారినాశ్రయించినవారి పురోభివృధ్ధికే జరిగేది.
ఆశ్రమం వారు భోజనం పెట్టము పొమ్మంటే, ఒక్కొక్కరే సరాసరి భగవాన్ దగరికి వచ్చి భోజనం పెట్టించమని అడిగేవారు. భగవాన్ కొందరితో అసలు మాట్లాడరు. కొందరితో 'నాకు వీళ్ళు పెడుతుంటే తింటున్నాను. వీళ్ళు పొమ్మంటే నేనూ పోవాలి. నాకేం అధికారముంది?' అని వూరుకునేవారు. ఇంకొకరు అడిగితే, దగ్గర వున వాళ్ళని పిలిచి అన్నం పెట్టించమని పంపేవారు. ఒక్కొక్కరిని పిలిచి 'భోజనం చేశావా? వెళ్ళి చెయ్యి ' అనేవారు.
ఆశ్రమానికి డబ్బు కూడిన మొదటి రోజుల్లో, ముందు వాకిట్లో కాచుకొని వున్న బీదలకి, ఆవులకి, తక్కిన ప్రాణులకు భోజనం పెడితే కాని భగవాన్ భోజనానికి లేచేవారు కారు. ఆశ్రమంవారు బీదలకి వేరే పల్చని సాంబారు వొండితే, వారితో పోట్లాడి, తానా పల్చని సాంబారు వేసుకుని, వారికి మంచి సాంబారు పోయించేవారు. తను తినే ఇడ్లీలు ఆవులకు పెట్టించేవారు. ఆశ్రమం వారికి ఆ పనులు చాలా కష్టంగా వుండి, యెట్లాగన్నా ఆయన కన్ను కప్పాలని చూసేవారు. విసుగు పుట్టి ఆయన ఆ విషయమై కల్పించుకోవడం మానేశారు. తన భక్తులకి భిన్నంగా తనకేమి అధికంగా పెట్టినా ఉగ్రులయేవారు. తనకి జబ్బుగా వున్నా తనకి తెచ్చిన పళ్ళు పలు అందరికీ పంచాల్సిందే. ఆ విధంగా తనకు ప్రత్యేకత చూపించినందుకు కోపించి - కాఫీ - పాలు మానేశారు భగవాన్ , చాలాకాలం.
భగవాన్ కి ఎప్పుడూ ఏదో జబ్బు చేస్తూనే వుండేది. మందులిప్పించ చూసేవారు. ఎప్పుడూ భగవాన్ మందులు వద్దనేవారు. కాని, వొత్తిడి చేస్తే మీ ఇష్టం కానిమ్మనేవారు. తరువాత ఏ మందులు యెంతకాలం పోసినా మింగేవారు. చివరిదశలో ఆయన దేహాన్ని అంతం చేసిన కురుపు లేచినపుడు ఏ మందూ, ఏ కోతా వద్దన్నారు. ఎట్లా వచ్చిందో అట్లానే పోతుందన్నారు. కాని, రెండుమూడేళ్ళు దానికోసం పోసిన మందల్లా తాగారు. కోసినకోతల్లా కోయించుకున్నారు.
ఏది ఏమైనా ఈ జ్ఞానులందరూ ప్రేమమయులు.
వారు ఏది చేసినా యెట్లా చేసినా అది వారినాశ్రయించినవారి పురోభివృధ్ధికే జరిగేది.
