వంకాయ తొడిమల్ని కూర చెయ్యమన్నారు. తొడిమల కూర? ఎవరు తింటారు?

సంపూర్ణమ్మ జ్ఞాపకాల్లో ...

ఒకసారి జయంతికి ఎన్నో వంకాయలు వొచ్చాయి. వరసగా కొన్ని పూటలు వొండాము. వాటినుంచి కోసిన తొడిమలన్నీ ఓ కుప్ప పడి వున్నాయి, ఏది పారెయ్యడానికి ఎవరికి సాహసం లేదు. వాటిని చూసి భగవాన్, ఆ తొడిమల్ని కూర చెయ్యమన్నారు. తొడిమల కూర! ఎవరు తింటారు?

చేశాం.
వాటిల్లో ఎండు బటానీలు కలిపి , ఎన్ని గంటలు వుడికించినా వుడకవు - తొడిమలుగాని, గింజలుగాని. ఎందుకు వొచ్చారో హాలులోంచి వంటింటిలోకి వొచ్చారు భగవాన్. ఎంత పనిలో వున్నా సరే, మా వంటలో ఏదన్నా సమస్య వొచ్చిందా, ఎట్లా వొచ్చేవారో - మా ఎదుట వుండేవారు. హాలు గుమ్మం దగ్గిర మేము కనపడ్డామా, వెంటనే లేచి వొచ్చేవారు మా వెంట. వంటచేసేవారి పైన వున్న అనుగ్రహం, ఎవరిపైనా వున్నట్టు కనపడేదికాదు, ఆ హాలులో కూచున్న వారిపైన.

'ఎట్లా వుంది కూర ?' అన్నారు.
'కూర ఏమిటి? అవి తొడిమలు కావు. ఇనపగుగ్గిళ్ళు, ఎన్ని గంటలకీ వుడకవు!' అన్నాను.'

ఏం? వుడకలేదా?' అంటూ ఓసారి గరిటతో తీసి చూసి, కలిపి, ఏ ఉపాయం చెప్పకుండానే వెళ్ళీపోయినారు.

వెళ్ళి చూస్తే -
తొడిమలు, ఎండు బటానీలు అన్నీ వుడికి వున్నాయి.
ఆ రాత్రి అందరూ చాలా బాగా తిన్నారు. ఆ కూర ఏమి కూర అని అడిగారు తినేవారు. ఎవరూ చెప్పుకోలేకపోయినారు. వొక్కసారే వొడ్డించాను అంత కష్టపడి చేసిన కూరని, భగవాన్ కి అంతా. అంతా ఒక్క ముద్దగా నోట్లో వేసుకుని మింగేశారు. నా ప్రాణం చివుక్కుమంది. అంత రుచైన కూరని, అంత కష్టపడి చేసిందాన్ని అట్లానా తినడం? తరువాత ఎన్నిసార్లు కూర వొడ్డిస్తానన్నా, వొద్దన్నారు.

మర్నాడు అన్నారు ఎవరితోనో, 'రాత్రి నేను కూర తినలేదని సంపూర్ణమ్మ మనసు నొచ్చుకుంది. నేను తింటేనేం, తినకపోతేనేం? తను శ్రద్దగా చేసింది నేను తిన్నట్టే ' అని. భక్తులకన్న స్వామికి ఎక్కువ వెయ్యాలని నా మనసులో ఏ మూలన్నా వుందో ఏమో ఆ వ్యత్యాసాన్ని తీసేసే సాధనం తాను తినకపోవటమే!

వంట బాగా వొచ్చినా, చెడిపోయినా, దాంట్లోంచి మాకో వేదాంతం. ఆ వాక్యాలే, ఎటు పడితే అటు అర్థం తీసుకునేవిగా వుండేవి. ఓసారి సేమియా పుట్టు చేస్తో వున్నాము - జాగర్తగా పొడి పొడిగా వొచ్చేట్టు.

భగవాన్ వొచ్చి అంతా అణిచేశారు. 'ఇదేమిటి భగవాన్, ఇట్ల అణిచివేశారు? అంతా ముద్దయి పోయిందే? ' '
అవును, విడివిడిగా వుంటే ఏం బావుంటుంది ? అంతా ఏకంకావాలి.'

చాలా రుచిగా వుంది సేమియా పుట్టు ఆ రోజున.

ఎవరికన్నా వొళ్ళు బాగాలేకపోతే, వంటలో మార్పుతోనే . . .

ఒక భక్తురాలు సంపూర్ణమ్మ అనుభవాల్లోంచి -

నాకు వంట అంత చేతకాదు. పైగా మా వంట విధం వేరు, ఆశ్రమం వంట వేరు. భగవాన్ నా పక్కన వుండి ఎట్లా అవీ తయారుచెయ్యాలో వోపికతో నేర్పారు. ఆ పూటకి ఏమేమి తయారు చెయ్యాలో ఆయనయే చెప్పడం, ఆ పదర్ధాలు ఎట్లా తయారుచెయ్యాలో కూడా ప్రతి చిన్న విషయం చెప్పడమును. 'ఇదేమిటి? యీ వంట? ' అని చాలా నవ్వుగా వుండేది నాకు.

అల్లం, మెంతులు, వాము, మిరియాలు, ధనియాలు, ఇంగువ - ఇవన్నీ ఎక్కువ వాడిక ఆశ్రమంలో. ఎవరికన్నా వొళ్ళు బాగాలేకపోతే, వంటలో మార్పుతోనే ఆ జబ్బు నయం చేసేవారు భగవాన్. ఏ పదార్థం ఏ కూర ఐనాసరే - బాగా రుబ్బినా, వొండినా, దాంట్లో దోషం పోతుందనేవారు. వొళ్ళు బాగా లేనివారికి పనసకాయని చూస్తే భయం. భగవాన్ ఆ పనసకాయని చెక్కులుతో సహా రుబ్బించి, వొండించింతరువాత అది ఏ అనారోగ్యమూ చేసేది కాదు. భగవాన్ వంటింటి మధ్య వుండేవారు. ఏది కావలసి ఏది అందుకోడానికి వెళ్ళీనా, ఆయనకి ప్రదక్షిణం తప్పదు. ఆయనకు ప్రదక్షిణం చేస్తో వొండుతున్నాననే వుండేది నా మనసులో. కూర, పచ్చడి, సాంబారు ఏదైనా సరే - తయారుకాగానే తాను రుచి చూసే వారు, నాకు రుచి చూపే వారు. నేను వారి చేతికిచ్చిందాంట్లో వారు రుచి కోసం కొంచెం నోట్లో వేసుకుని, తక్కింది వంటలోనే వేసేవారు. దాంతో వంట అంతా ఆయన ప్రసాదమయేది.

అటువెళ్ళి, ఇటు వొచ్చి, వొంటింట్లోనే ఆయన పని. ఎన్నడూ ఏమీ ఆఖ్ఖర్లేనివారు, వంటింట్లోకి వొచి కొంచెం చారు తాగేవారు. తనకి చాలా ఇష్టమైనటు మజ్జిగ పులుసు చేస్తున్నారూ, ఆయనకి సంతోషం - పండగనాడు అన్నీ వొండుతూ వుంటే చూస్తున్న చిన్నపిల్లల సంతోషం. ఏది ఎట్లా రుబ్బాలో, ఎపుడు వెయ్యాలో, ఎంత వుడికించాలో - ఎంత శ్రద్దో ! ఎంతో జాగర్త, ఏదీ లోపం జరగకూడదు.

ఇంకోసారి 'ఎచ్చెమ్మ ఏది చేసినా, నిప్పుకి చూపి, వుడికిందనుకుని స్వామికి పంపుతుంది . వేణమ్మ ఒక్క రవ్వ నిప్పు పైన పెట్టి దించుతుంది. యీ సంగతి వాళ్ళతో చెబితే నాలిక పీక్కుంటారు. కాని, వాళ్ళు ప్రసాదమని నాకు పెట్టినవన్నీ తినాలి. నా ఖర్మం అట్లా అయింది. ఏం చెయ్యను?' అన్నారు. కానీ, ఎచ్చెమ్మపాటి నుంచి ప్రసాదం రాకపోతే, వొచ్చిందాకా భోజనాలు ఆపించేసేవారు ఆశ్రమంలో.

ఏదీ వృధా కాకూడదు, ఒక్క బియ్యపు గింజ, ఆవగింజ కింద పడి వుంటే వొంగి ఏరి తీసి, బుట్టల్లో పడేస్తారు. పచ్చి కరక్కాయల ఊరగాయి, నల్లేరు పచ్చడి, చివరికి వేపాకు కనబడ్డా వంటలో వేయించేవారు. కాని, ఏదీ వెగటివ్వదు. ఏం వేశారో ఎవరూ తెలుసుకోలేరు.

భగవాన్ చేతి వంట

భగవాన్ కి తమ పనులు తాము చేసుకోవడమేగాక ఆశ్రమం పనులు కూడా చూడ్డం అలవాటు. అరుగులు అలుకుతారు. నేల తుడుస్తారు. విస్తళ్ళు కుడతారు. కూరలు తరుగుతారు. పచ్చళ్ళు రుబ్బుతారు. వంట చేస్తారు. వంట భగవాన్ దగ్గరే నేర్చుకోవాలి. నలుడూ, భీముడూ చేసినంత బాగా చేస్తారన్నంత ప్రతీతి. దేన్నీ వృధా పోనియ్యరు. తొక్కలనీ, తొడిమెలనీ కూడా పారెయ్యనియ్యరు. వాటితో పచ్చడి చేస్తారు. పులుసులో పడేస్తారు. వారి చెయ్యి పడితే చాలు అది అమృత ప్రాయంగా తయారవుతుంది.

ఎంతసేపటికీ పప్పు ఉడకడం లేదని శాంతమ్మ చిరాకుపడి, అక్కడే వున్న భగవాన్ తో చెప్పిందా విషయం.

'దాని మొహాన చారెడు ఉప్పు కొట్టు. ' అన్నారు భగవాన్.
ఉప్పు వేస్తే పప్పు ఉడకదని తెలుసు శాంతమ్మకి. అయినా, భక్తితో భగవాన్ చెప్పినట్టే చేసింది.
పర్యవసానం ? పప్పు చక్కగా వుడికి వూరుకుంది.