భగవాన్ని పలకరించడమంటేనే యెంతో భయం. ఏ అధికారమూ, పరివారమూ లేని, బలంలేని ఆ వృధ్ధ స్వరూపం ముందు, గొప్ప పదవుల్లో, అధికారాలలో వుండేవారు, అతి గర్విష్టులు, సైన్యాధికారులు నమస్కరించడానికి వొణికిపోయేవారు. రోజుకి మూడు నాలుగుసార్లు, ఆశ్రమం నించి కొండమీదికి వెళ్ళేవారు భగవాన్. ఆయన ముందు నడుస్తో, వెనక కమండలం పట్టుకుని శిష్యుడూ, ఒక్కొక్క మెట్టే ఎక్కుతూ వుండేవారు. అప్పుడప్పుడు కొండను ఇటూ అటూ చూసి, వెనక్కి తిరిగి శిష్యుడికో చల్లగా మాట్లాడుతూ వుండేవారు. కింద నుంచున్న నా బోటివారు తదేక దృష్టితో ఆయన వంకే చూస్తో, నుంచునేవారు, వారు కనుమరుగయిందాకా, ఏమనిపించేదంటే - అట్లా ఒక్కొక్క మెట్టే యెక్కుతో కొండ చివరికి వెళ్ళి, అక్కడనించి అట్లా ఆకాశంలోకి మాయమై ఇంక తిరిగి రారేమోననిపించేది ప్రతీసారీ.
భగవాన్ చివరి రోజుల్లో కురుపు లేచి ఆపరేషన్లు అయి శరీరం బలహీనమైన తరువాత ఆయన సోఫా మీదనుంచి లేవడానికి చేసే ప్రయత్నం చూస్తే చుట్టూ కూచున్నవారికి ఆ బాధ తను దేహాలలో పలుకుతున్నట్లుండేది. అట్లా బాధ పలకడానికే ఆయన ఆ నెప్పిని పోగొట్టుకునేవారు కారేమో! ఆయన పొందిన మహోన్నత స్థితీ, అనిర్వచనీయమైన ఆనందమూ, అవే కాదు, ఆయన శరీరానికి తటస్థించిన బాధలు కూడా యీ ప్రజల కోసమే గావును! కొన్ని ఏళ్ళు ఆయనకు మోకాళ్ళు నెప్పులు వుండేవి. ఎవరో ఒకరు పంపిన ముందు తైలాన్ని మర్ధన చేస్తోనే వున్నారు, పిసికేవారు.
సోఫామీదనించి లేస్తో భగవాన్ తన మోకాళ్ళని పిసుక్కునేవారు. ఎవరన్నా పిసకపోతే 'వుండవయ్యా! అంతపుణ్యమూ మీకేనా, ఈ మోకాళ్ళని పిసికి నన్ను కొంచెం పుణ్యం సంపాయించుకోనీ ' అనేవారు. ఆయన లేచి నుంచుని కర్రనానుకుని ఒక్కొక్క అడుగు వేస్తోవుంటే, భక్తుల్లో ప్రతివారి వూపిరి యెగిరిపోతూ వుండేది, ఆయన వేసే ప్రతి అడుగుకి.
ఆశ్రమాధికార్లు కట్టించిన కొత్త హాలు రాతి గుమ్మం దాటాడం, అతి ప్రయాస అయేది భగవాన్ కి. చూసేవారికి, చిన్న పిల్లలకి కూడా యెట్లనన్నా కూడా ఆయన్ని పట్టుకుని దాటించాలనిపించేది. కాని తమ భుజాల్ని వూతగా ఇవ్వాలని వెళ్ళే పరిచారకుల్ని విదిలించి పంపించేవారు భగవాన్.
ఒక్కొక్కసారి ఆయన పడిపోయేవారు కూడా. కాని సహాయం మాత్రం తీసుకునేవారు కాదు.
భగవాన్ చివరి రోజుల్లో కురుపు లేచి ఆపరేషన్లు అయి శరీరం బలహీనమైన తరువాత ఆయన సోఫా మీదనుంచి లేవడానికి చేసే ప్రయత్నం చూస్తే చుట్టూ కూచున్నవారికి ఆ బాధ తను దేహాలలో పలుకుతున్నట్లుండేది. అట్లా బాధ పలకడానికే ఆయన ఆ నెప్పిని పోగొట్టుకునేవారు కారేమో! ఆయన పొందిన మహోన్నత స్థితీ, అనిర్వచనీయమైన ఆనందమూ, అవే కాదు, ఆయన శరీరానికి తటస్థించిన బాధలు కూడా యీ ప్రజల కోసమే గావును! కొన్ని ఏళ్ళు ఆయనకు మోకాళ్ళు నెప్పులు వుండేవి. ఎవరో ఒకరు పంపిన ముందు తైలాన్ని మర్ధన చేస్తోనే వున్నారు, పిసికేవారు.
సోఫామీదనించి లేస్తో భగవాన్ తన మోకాళ్ళని పిసుక్కునేవారు. ఎవరన్నా పిసకపోతే 'వుండవయ్యా! అంతపుణ్యమూ మీకేనా, ఈ మోకాళ్ళని పిసికి నన్ను కొంచెం పుణ్యం సంపాయించుకోనీ ' అనేవారు. ఆయన లేచి నుంచుని కర్రనానుకుని ఒక్కొక్క అడుగు వేస్తోవుంటే, భక్తుల్లో ప్రతివారి వూపిరి యెగిరిపోతూ వుండేది, ఆయన వేసే ప్రతి అడుగుకి.
ఆశ్రమాధికార్లు కట్టించిన కొత్త హాలు రాతి గుమ్మం దాటాడం, అతి ప్రయాస అయేది భగవాన్ కి. చూసేవారికి, చిన్న పిల్లలకి కూడా యెట్లనన్నా కూడా ఆయన్ని పట్టుకుని దాటించాలనిపించేది. కాని తమ భుజాల్ని వూతగా ఇవ్వాలని వెళ్ళే పరిచారకుల్ని విదిలించి పంపించేవారు భగవాన్.
ఒక్కొక్కసారి ఆయన పడిపోయేవారు కూడా. కాని సహాయం మాత్రం తీసుకునేవారు కాదు.
0 comments:
Post a Comment