భగవాన్ జబ్బుగా వున్నప్పుడు ఆయన ఆయుష్షు కోసం గ్రహశాంతి, హోమాలు చేశారు. దాంట్లో వుండే Anomaly ఏమీ తోచలేదు, ఆయన ఆయుష్షు కోరేవారికి. ఆ హోమాలు , హారతులు, తీర్థం తీసుకున్నారాయన. తనకు జబ్బు చేస్తే మందు అవసరం లేదంటారు భగవాన్. కాని భక్తులు దిగాలుపడ్డా, మందు తీసుకోమని బతిమాలినా, 'సరే, తెండి ' అని, ఏ మందిచ్చినా అట్లా మింగుతూనే వుండేవారు. వొచ్చిన ప్రజలు సాష్టాంగపడి నమస్కరించేవారు. కాని, భగవాన్ తలతిప్పి కూడా చూసేవారు కారు. కాని, ఎందుకో ఎప్పుడో ఎక్కడో శూన్యంలోకి చూస్తున్నవారు కాస్తా, చప్పున తనకు నమస్కరించేవారి వంక చూసేవారు. ఒక్కొక్కరిని పలకరించేవారు కూడా , నవ్వేవారు. ఎన్నో కుశల ప్రశ్నలు వేసేవారు. దూరదేశాల నించి వొచ్చిన వారిని, పసిపిల్లలని, నడవలేని వృద్దుల్నీ ప్రత్యేకంగా చూసేవారు. అధికారులు, బిచ్చగాళ్ళు, ధనవంతులు, సన్యాసులు, భక్తులు, స్త్రీలు - ఎవ్వరూ దృష్టిని తీసుకోలేకపోయారు.
కొందరు ఎన్నో ప్రశ్నలతో వచ్చి, అడగడం ప్రారంభిస్తే ఎంతకీ పలికేవారు కారు. ఒకర్ని పిలిచి పలకరించి, ఎన్నో విషయాలు చెప్పేవారు. కొందరిని ఏ కారణం లేకుండా, తనని పలకరించగానే కసిరికొట్టేవారు. కొందరిని గట్టిగా తిట్టేవారు. హాస్యం పట్టించి, వెక్కిరించి, అందరూ నవ్వేటట్లు చేసేవారు. కొందరు భక్తులు ఆశ్రమం నుంచి వెళ్ళిపోయిన తరువాత భగవాన్ కలల్లో కనపడి రమ్మంటారు. లేదా, ఆ భక్తుడినే యెంతో నిలువలేని ఆతృత కలుగుతుంది. భగవాన్ని యెప్పుడు చూస్తానా అని, దూరాల నించి ఇబ్బందుల్లోనుంచి ఏదీ లక్ష్యం చేయక యెప్పుడు అంటూ వొస్తాడు ఆశ్రమానికి.
అతను వొచ్చేప్పతికి భగవాన్ తల రెండోవేపు తిరిగి వుంటుంది. అటు చూడరు, పలకరించరు, చిరునవ్వు నవ్వరు కొన్నిరోజులు. యీ లోపల యెందర్ని పలకరిస్తారో? ప్రేమగా పిలిచి, మాట్లాడి కుశల ప్రశ్నలు వేస్తారో!
కొందరు వుండేవారు. వారికి అందరిముందూ భగవాన్ తో మాట్లాడడం గొప్ప. అందరివంకా చూస్తో, కాయితాలో పుస్తకమో పట్టుకుని, ఏదో సందేహాన్ని కల్పించుకుని వెళ్ళీ భగవాన్ని పలకరించి మాట్లాడతారు - మధ్య మధ్య చుట్టూవున్న వారివంక గర్వంగా చూస్తో. యెంతో దూరం నించి వొచ్చి త్వరలో వెళ్ళవలసిన ఇంకోరు తమ సందేహాలతో రోజులకి రోజులు వుండిపోవలసిందే. యెవ్వరికేది అవసరమో, ఏది వారిని తనకి కట్టివేస్తుందో, ఏది వారి అహాన్ని అణుస్తుందో - ఆ విధంగా జరిగిపోయేది భగవాన్ ద్వారా.
0 comments:
Post a Comment